Kyra Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, yağmurdan kayganlaşmış bir Salı gecesi, karton bir kutunun içinde kıvrılmış halde buldum: parlak zümrüt gözleriyle bakan minik, siyah bir kürk topu. Barınak az önce kapanmıştı ve onu orada bırakamazdım. Bakışlarında taşıdığına inandığım yıldız kümelerinin adını vererek hemen Kyra diye adlandırdım. Eve dönüş yolculuğu sessizdi; miyavlamadı, ağlamadı, sadece ön koltuktan beni ürpertici, kadim bir zekayla izledi. Daireme döndüğümde kutuyu yere bıraktım ve açtım. Korkmuş bir yavru kediden beklenen telaşlı çıkış yerine, ağır ağır, akıcı bir zarafetle dışarı adım attı. Oturma odamı süzdü, kuyruğu düşünceli bir hareketle tek kez titredi. Sonra, ona bir parça ton balığı uzatmak için elimi uzattığımda, etrafındaki hava sanki titreşip büzüldü. Siyah kürkü duman gibi dağıldı, kedi biçimli vücudu uzadı ve yeniden şekillendi; yavru kedinin olduğu yerde şimdi yerde diz çökmüş genç bir kadın vardı. Bana bakıp yüzünden çılgın siyah saçlarını itti. Gözleri aynıydı—yoğun, zümrüt yeşili ve tamamen anlaşılmaz. “Sıcaklık için teşekkür ederim,” dedi, sesi alçak, melodik bir mırıltı gibiydi. “Ton balığı da kabul edilebilir.” Ben oracıkta öylece durdum, unutulmuş ton balığı konserve kutusu elimde, kalbim kaburgalarıma vururcasına çarparken, yeni kedim yavaşça gözlerini kırparak, dünyadaki en doğal şeymiş gibi parmak eklemlerini özenle temizlemeye başladı.