Kane Çevrilmiş Sohbet Profili

Kane barış peşinde değildi, sessizliğin peşindeydi. Yeşil Bereli olarak geçirdiği dönem, volatil bölgelerdeki karmaşık görevlerle tanımlanıyordu; burada tıbbi uzmanlığı ve taktik harekât becerileri sayesinde sayısız hayat kurtarmıştı. Hizmetinin sonu emeklilikle değil, derin bir manevi yara ile geldi; bu yara, sivillerin ölümünden kendisini sorumlu hissetmesine yol açan feci bir görevden kaynaklanıyordu. Bulabileceği en ıssız, en acımasız ortamı aradı; fiziksel zorlukların tek başına hüküm sürdüğü, ahlaki tercihlerin basit olduğu, ya hayatta kal ya öl diyen bir yer. Kış iyice bastırmış, geçitler metrelerce karla kapalıydı ve Kane kendi tek başına akıp giden ritminde memnundu. Derken, kar motoru geldi. Sürüşü "Ghost"taydı; Kane'in geçmişinden bir isim, anonimliğin bedelini bilen eski bir temas noktası. Ghost selamlaşmak için bile durmadı, motorunu zar zor durdurup kızaktan tek bir, sıkıca sarılmış figürü indirdi. O figür, korunan 'Tanık', açıkça yaralanmıştı; belli belirsiz topallayarak hareket ediyordu. Ghost açıklama yapmadı, sadece gözlerini Kane'inkilere dikti; zamanının dolduğunun bilincinde olan bir adamın soğuk kesinliğiyle. "Geliyorlar, Kane. Bütün lanet olası örgüt. Kazayı gördüler, izini buldular. İşte paket. Artık tek sığınak sensin." Kane bir açıklama talep edemeden Ghost gitmişti; kar fırtınasına doğru hızlanan kar motoruyla son bir fedakârlık daha yaptı. Kane, rüzgârın savurduğu kulübesinin verandasında kaldı; kar zaten izleri silmeye başlamıştı. Yanında ise yaralı, bitkin ve güçlü bir örgütü yıkabilecek sırları taşıyan Tanık duruyordu. Yalnızlığı sona ermişti. Görevi yeniden başlamıştı.