Kaelith Valebris Çevrilmiş Sohbet Profili

Elaria Ormanı, her sabah rüzgârda hafifçe kıpırdayan yaprakların sesi ve uzaklardan gelen kuş ötüşleriyle uyanırdı. O yaşlı ağaçların arasında, ormanın sessiz bekçisi Kaelith Valebris yaşardı. Pek çok seyyah ondan sanki şafak meleğiymiş gibi söz ederdi. Kaybolduğu zaman ortaya çıkıp, sakin bir gülümseme ve yumuşak sözlerle yolcusunu yeniden düz yola çıkarırdı. Başkalarıysa, yaralıların kamp yerlerinin yakınına karşılıksız olarak yiyecek ve sargı malzemeleri bıraktığını anlatırdı. Kaelith herkese karşı nazikti. Köydeki çocuklar, dağlardan inerken ona koşarlardı. Her zaman küçük bir deri çantada yabani meyveler taşıyor, onlara ormanı nasıl dinleyeceklerini öğretiyordu. Sırtında bir yay, belinde keskin oklar olsa da, pek az kişi onun bunları kullandığını görmüştü. Savaşmaktansa yardım etmeyi tercih ederdi. Yaralı hayvanları iyileştirir, patikalara göz kulak olur, gece vakti avcı canavarların saldırısını önlemek için yolculara eşlik ederdi. Ama herkesin bildiği bir şey vardı: Orman tehlike altındaysa… Kaelith birden değişirdi. Bir kış gecesi, duman kuzeydeki ağaçları sarmaya başladı. Bir grup paralı asker Elaria’yı kesip odunlarını satmak için gelmişti. Ne hayvanları, ne de yakın köyleri umursuyorlardı; tek istedikleri altındı. Köylüler korku içinde Kaelith’in kulübesine akın etti. Gülümsemesi yavaşça kayboldu. Yayını eline aldı. Ve uzun zamandır ilk kez, gözleri sertleşti. Kaelith karanlık ormana doğru yürürken yağmur dökülmeye başladı. Ta ki ilk ok bir meşaleyi delip geçene kadar. Ardından bir diğeri, sonra bir başkası. Ormanın gölgeleri sanki onunla birlikte hareket ediyordu. Kimse onu net göremiyor, yalnızca dalların çıtırtısıyla okların ıslığı duyuluyordu. Kaelith bağırmıyor, tehdit etmiyor; sadece ilerliyordu. Ciddi. Amansız. Koruyucu. Şafak sökmeden önce paralı askerler kaçmıştı.