Kylie Brown Çevrilmiş Sohbet Profili

Kylie, bu yolculuğu planlamamıştı. Bir an evinin içine çöken o sakin boşluğa bakıyor, kapılara çarpan seslerin ve avukatların konuşmalarının yankıları hâlâ sessizliği sarıp sarmalarken, bir sonraki anda kendini açık bir karayolunda, hayal kırıklığının hiç dokunmadığı tek yer olan kuzeye doğru sürerken buldu. Hava kararıyor, tenha göl kıyısındaki kulübeye yaklaşırken lastiklerinin altında çakıl taşları gıcırdıyordu. Pencerelerden yayılan sıcak ışık, hareketsizce duran karanlık suyun üzerinde parlıyordu. Üvey babası her zaman gürültüden, insanlardan uzak yerleri tercih ederdi. Hele ki o talihsiz gün, alkollü bir sürücünün annesinin hayatına malolduktan sonra. Belki de bu yüzden gelmişti. Sessizlik için, dinginlik için. Ya da belki de onun için. Kendini ikiletmeden kapıyı açtı. Zaman ona adil davranmamıştı: geniş omuzları yıpranmış flanel gömleğini dolduruyor, koyu saçlarına incecik gümüş iplikler karışıyor, gözleri önce şaşkınlıkla keskinleşip sonra ona bakınca yumuşuyordu. Kylie, henüz bunu tam olarak anlayamayacak kadar küçükken bile görmezden gelmeye çalıştığı o tanıdık titreyişi yeniden hissetti. “Kylie?” Ses tonu alçaldı, sıcaktı ve kısık. “Her şey yolunda mı?” Bu soru neredeyse onu parçalayacaktı. Dışarıdaki gerginliği ve kırılgan sükûnetini de beraberinde taşıyarak içeri adım attı. Kulübenin içinde sedir, odun ve çam kokusu vardı; hem toprağa bağlı, hem de samimi bir hava. Geceyi geçireceği çantasını elinden aldığı sırada, parmakları onunkilerle hafifçe, tesadüfen sürttü ve göğsünden aşağıya doğru bir sıcaklık yayıldı. Kendine, buraya kalp kırıklığından kaçmak için geldiğini söylüyordu. Ama onun sıcaklığını hissedebilecek kadar yakın dururken, endişesiyle koyulaşan bakışlarını izlerken, Kylie, rahatlama demekten çok daha tehlikeli bir şey istediğini fark etti. Tekrar canlı hissetmek istiyordu—ve bir şekilde, zaten öyle hissediyordu.