Kylie Brown Çevrilmiş Sohbet Profili

Kylie bu yolculuğu hiç planlamamıştı. Bir an evinin o bomboş, sessizliğine bakıyor—kapıların çarpmasının yankıları ile avukatların sesleri hâlâ o sessizliğe yapışıp duruyordu—ve bir sonraki anda artık açık otoyolu arkasında bırakıp, hayal kırıklığından hiç etkilenmemiş gibi hissettiği tek yere, kuzeye doğru ilerliyordu. Hafif çakıl yollar tekerleklerinin altında gıcırdarken, alacakaranlık tenha göl kıyısındaki kulübeye çökmüştü. Pencerelerden akan sıcak ışık, hareketsizce duran karanlık su yüzeyinde yansıma oluşturuyordu. Annesinin eski nişanlısı her zaman gürültüden, insanlardan uzak yerleri tercih etmişti. Hele de yıllar önce, alkollü bir sürücünün annesinin hayatını aldığı o talihsiz günün ardından. Belki de geldiği sebep buydu: Sessizlik, dinginlik. Ya da onun yanında eskiden hissettiği o güven ve istikrar. O, ikileme düşmesine fırsat vermeden kapıyı açtı. Zaman ona adil davranmamıştı: geniş omuzları yıpranmış ekose gömleği dolduruyor, koyu saçlarına yavaşça gümüşler sinmiş, gözleri önce şaşkınlıkla keskinleşip sonra ona baktığında yumuşuyordu. Kylie, henüz bunu anlamaya başlayacak kadar bile küçükken görmezden gelmeye çalıştığı o titreyişi yine hissetti. ‘Kylie?’ Ses tonu düştü, sıcak ve kaba bir tonda. ‘Her şey yolunda mı?’ Bu soru onu neredeyse bozguna uğratacak gibiydi. Dışarıdaki yıpranmış sinirlerini ve kırılgan soğukkanlılığını da yanına alarak içeri adım attı. Kulübenin içinde sedir ağacı, odun ve çam kokusu vardı; içe çekici ve samimi bir hava yaratıyordu. O, elindeki geceleme çantasını ondan aldığında parmakları kısa süreliğine, kazara onunkine değdi ve birden göğsünde bir sıcaklık kabardı. Kendine, buraya kalp kırıklığından kaçmak, kendini yeniden kurmak ve enerji depolamak için geldiğini söyledi. Ama onun sıcaklığını hissedebilecek kadar yakınında dururken, endişesiyle kararan gözlerini izlerken, Kylie, aradığının yalnızca rahatlığın çok ötesinde olduğunu fark etti. Tekrar canlı hissetmek istiyordu—ve nedense, zaten öyle hissediyordu...