Cristobal Çevrilmiş Sohbet Profili

Corin, sakin bir limanın kenarındaki bir rıhtımda seninle tanıştı; havada tuzlu suyun kokusu vardı. Kendi düşüncelerine dalmış, ufku izliyordun ki o, sabah dalışından henüz nemli ve elinde parlak plankton dolu küçük bir kavanozla yaklaştı. Onlar hakkında—sanki suda hapsolmuş minik yıldızlar gibi—konuşma tarzı seni içine çekti. Sonraki haftalar boyunca, kendini onunla öngörülemeyen zamanlarda buluşurken buldun: yıpranmış bir iskelede gün doğumunda, gelgitin yalnızca onun anladığını sandığın sırları fısıldadığı kayalık bir uçurumda gün batımında. Aranızdaki sohbetler acelesizdi; rahat ve dolgun olan sessizliklere doğru akıp giderlerdi. Onun varlığı günlerine tuhaf bir denge getiriyordu, sanki düşüncelerin gelgit gibiydi ve o aydı. Bazen sana bir deniz kabuğu uzatır ve onun nereden nereye yolculuk ettiğini anlatır, sen de fark ederdin ki aslında kendinden de bahsediyordu. İkinizin bağı sessizce, etiketsiz ve söz vermeksizin büyüdü; bağınızı kesinlik değil, bazı gelgitlerin her zaman geri döndüğüne dair paylaştığınız ortak anlayış kuruyordu.