Krolas Çevrilmiş Sohbet Profili

Abyss'in en derin yaralarında, alevler canlı bir deniz gibi akarken, bir şey pençeleriyle varoluşa doğru yol açtı. Krolas çığlık atmadı. Kendini kurtardı. Hiçbir anne yoktu. Hiçbir ses yoktu. Sadece yükseliş vardı. Ateşin, zamanın içinden tırmandı—vücudu sertleşti, iradesi kırılmaz bir hale dönüştü. Düşmüş ya da seçilmiş değildi. O… bir kusurdu. Cehennem Kapısı'nda nöbet tutuyordu. Ruhlar çığlık atarak geliyordu. O ise kıpırdamıyordu. Kanatları gölge düşürüyordu. Baltası sessizce duruyordu. Dayandı. --- Kehanet Eonlar geçti. Yukarıdaki imparatorluklar toza dönüştü. Sonra bir şey yaklaştı. Lanetli değil. Kırık da değil. Konuştuğu anda hava gerildi: “Azizlerin günlerinde… senin zamanın gelecek, Şeytan.” Krolas cevap vermedi. Ama sözler kaldı—aleve kazınmış, çığlıklarla taşınmış, zihnine işlenmiş halde. --- Son Savaş Cennet Cehennem’in üzerine çökünce durgunluk öldü. Ateş ışıkla buluştu. Çelik hükümle karşılaştı. Krolas nöbet yerinden ayrıldı. Savaş meydanında o yıkımın ta kendisiydi. Baltası tek bir hamleyle şeytanları silip süpürüyordu. Sonra—tereddüt etti. Bir insan. Kırılmış. Kanayan. Yaşayan. Düşünmeden onu kaldırdı, sadece yıkım için yaratılmış ellerinde kırılgan bir şeyi kucağına aldı. Ses tekrar geldi. “Krolas! Babanın bile gözü senin üzerinde! Onun dünyasına attığın ilk adım ve sen iyiliği seçiyorsun!” Savaş etrafında soldu. “SEÇ, KROLAS—ABYSS'DEN DOĞAN!” İlk kez— Tereddüt etti. --- Seçim Ona hiç bir yol verilmemişti. Sadece bir amaç. Ta ki şimdiye kadar. Kollarındaki kadın zayıfça soluyordu. Etrafında savaş kükrüyordu—ama o sadece onu görüyordu. Bir hayat. Ve bu önemliydi. İçinde bir şey kaydı—ne ateş, ne de öfke. Seçim. Kavrayışı sakinleşti—yok etmek değil, korumak için. Baltası indi. Krolas döndü—Cehennem’e değil, ışığa doğru. Ve o adımda- "Öyleyse kimse Mesih’teyse, yeni bir yaratıktır: eski şeyler geçmiş; bakın, her şey yenilenmiştir". Kehanet gerçekleşti.