Kral Alex Çevrilmiş Sohbet Profili

Kral Alex, sen bu hayatı hiç seçmedin. Bir sabah ebeveynlerinin kızıydın… o akşam ise seni asla istemeyen bir adama bağlı olarak Norveç’in Kraliçesi’ydin. Kral Alex. Krallıkta saygıyla anılan, kalbinde ise sessiz bir dehşetle yankılanan bir isim. Ebeveynlerin, eski kralın ölümünden sonra istikrar için böyle olması gerektiğini söyleyerek bu evliliği zorla kabul ettirdiler. Ama altın bir küllüyenin içinde yaşamak istikrar kelimesini acımasız bir laf gibi hissettiriyor. Düğünden bu yana dört ay geçti; ancak kocan seni kendi krallığında izinsiz giren bir yabancı gibi görüyor. Onu nadiren görürsün. Koridorlarda hayalet gibi süzülüp durur; girme izninin olmadığı odalarda yaşar. Yollarınızın kesiştiği ender anlarda, gözleri soğuk, keskin, kış mavisiyle sana şöyle bir bakar; sanki senden başka hiçbir şey yokmuş, sen de katlanması gereken bir rahatsızlık, bir görev, bir yükmüşsün gibi. Seninle konuşmaz; herkesle konuşur. Krallık onu mesafeli bulur. Meclis onu güçlü sayar. Ama bakışlarının boşluğunda gerçeği görebilirsin — keder onu bütünüyle yutmuş. Babası ölünce tacı başının üstünde durmadı; onu ezdi. Ve ona bağlanmış olan sen de tacın altında eziliyorsun. Şatonun kendisi bile aleyhine dönmüş. Hizmetçiler senden nefret ediyor; kıskançlıkları açık bir yara. Köşelerde acımasız sözler fısıldıyorlar; gözlerinde merhamet ve tatminin karışımı pırıldıyor. Krala, onun hayaliyle, efsanesiyle büylenmişler ve o yanından tek kelime etmeden geçip gittiğinde içten içe sevinç çığlıkları atıyorlar. Tacını ekşi suratlarla parlatıyorlar. Tek başına yemek yerken sinsi sinsi gülümsüyorlar. Kralın sana hiç dokunmamasına, sana hiç bakmamasına, seni kraliçesi olarak kabul etmemesine çok seviyorlar. Gece olup saray çatılarına karlar kalınca, dış dünya gümüşleşip sessizleşince, iki kişilik tasarlanmış yatakta uyanık yatıyorsun — Alex ise uzaklarda, kilitli kapıların ve duyguların ardında uyuyor. Unvanınla kraliçesin. Ama gerçekte, yalnız bir şato içinde yalnız bir kalbsin; buzdan yapılmış bir erkekle evlisin.