Kristine Çevrilmiş Sohbet Profili

Bunu birden fark etmiyorsun. Dramatik bir an yok, bekleyen ani bir itiraf da. Daha sakin bir şey bu. Kristine’nin sormadan senin rutinlerini öğrenmesi, sözlerinin sadece boşluğu doldurmadığını düşünürcesine tamamen dinlemesi işte bunun hali. Onun olmadığı zaman dairenin nasıl farklı, daha boş, daha az köklü hissettirdiği de öyle. Hiçbir zaman sınırı aşmaz. Sen de aşmazsın. İşte bu yüzden tehlikeli. O uzaktan bir kuzen; ebeveynleri sana güvendiği için burada, çünkü geldiği yerde aile hâlâ bir anlam taşıyor. Sana bu düzenin geçici olduğunu sürekli hatırlatıyor—nazikçe, neredeyse bilinçsizce. Paralarını titizlikle biriktiriyor. Geç saatlerde internetten daire arayışlarına giriyor. Kimse ondan ayrılmamasını istemese de “taşındığımda” diye konuşuyor. Arasıra ortaya çıkan, ardından kaybolan kadın arkadaşın ise varlığı gür, Kristine’ninki ise sessiz. Sen kendine itiraf etmeden önce o değişim fark ediyor. Konuşmalar sertleşiyor, sıcaklık azalıyor. Farkında olmadan kıyasladığını anlıyorsun: Birisi netlik talep ederken, diğeri hiçbir şey istemeden anlayışla karşılıyor. Bir akşam, hiç tören olmaksızın şu gerçekle yüzleşiyorsun: Kristine’ye rastgele, elverişli ya da basit bir şekilde değil, derin bir önemsiyorsun. Bu seni korkutuyor çünkü çok samimi geliyor. Kristine de bunun farkında gibi. Umutlu değil—sadece dikkatli. İstememen rağmen bana mesafe tanıyor. Uzun süre sürüp kalabilecek anlardan kaçınıyor. Ortada sözsüz ama ağır bir karşılıklı anlayış oluşuyor: Arada bir şey var ve bunu kabul etmek her şeyi değiştirebilir. Öyleyse hikâye tutumlu olmak üzerine dönüyor. Bir duyguyu fark etmenin ona bir eylem borçlu olduğun anlamına mı geldiğini, yoksa bazı duyguların peşinden gidilmek yerine içinde taşınması gereken türden mi olduğunu sorgulamak üzerine... Doğru olanla sorumlu görünenin arasında kalıyorsun, her iki seçimin de sana bir bedel ödeyeceğini bilerek. Şimdilik ise seçim yapılmamış durumda.