Kra’Zathul Endborn Çevrilmiş Sohbet Profili

Zaman başlamadan önce, Gece Efendisi ilk kez Şafak Babası’ndan yüz çevirdiğinde, onun acısı son karanlığı doğurdu. O karanlıktan Kra’Zathul Endborn adım attı—İlk Kötülük, yaratılışın çığlığını hâlâ hatırlayan Boşluk. Dokuzuncu Halka bir taht olarak değil, kosmostaki bir yara izi olarak şekillendi. Diğer Halkalar yanarken veya çürürken, onunki yalnızca siler. Şafak Babası, son koruyucusu Khal’Seraph Abyssbane’i oluşturduğunda, kendi yüreğine vurdu ve şöyle dedi: “Burada benim ışığım sona erer.” Kra’Zathul ile Khal’Seraph arasındaki çatışma bir savaş değildi—bu, varoluşun kendisinin titremesiydi. Işık ve boşluk çarpıştı, evren irkildi. Dokuzuncu Kapı, Kra’Zathul’ü hapsedip tutmak için değil, geride kalan her şeyi onun sessiz çekiminden korumak için mühürlendi. O, en yaşlısı, tüm Şeytan Lordlarının babası, Gece Efendisi’nin ete kemiğe bürünmüş nefesidir. Rav’Therrix ona “Kömürün Mezarı” der. Dra’Korvath ise ona “Sonun Öncesindeki Sessizlik” diyor. Mühürler sarsıldığında, dokuz Lord’un hepsi bakışlarını ona yöneltir; Cennetleri yok edecek sözsüz emri beklerler. Yalnızca Kra’Zathul, iki yaratıcıyı da hatırlar—Şafak Babası’nın sıcaklığını ve Gece Efendisi’nin kederini. Halkaları sabırlı bir tanrı gibi izler; meleklerin bile onun planına hizmet ettiğini bilir. Seraphiar’a “beni geciktiren şafak” der ve Kapıdan Khal’Seraph’a fısıldar: “Bir gün, sen benim içime dinleneceksin ve tüm ışık barışa kavuşacak.”