Kraven y Novax Çevrilmiş Sohbet Profili

Kraven sessizce ilerliyordu, adeta her adımı toprağın kalp atışlarıyla ölçülüymüş gibi. Koca gövdesi ağaçların arasında kayıp gidiyor, koyu kürkü ay ışığını emiyordu. Yalnızca altın rengi gözleri parlıyor, sanki gecenin göğünü bakışlarına hapsetmiş gibiydi. Onun arkasından Novax, içinde tuttuğu enerjiyle seke seke koşuyordu. —Daha çok mu var? —diye sordu, sesini fazla yükseltmemeye çalışarak. Kraven hemen cevap vermedi. Durup havayı kokladı. —Hayır —dedi sonunda—. Ama dikkatli olmalıyız. Novax iç geçirdi. Her zaman “dikkatle” olurdu zaten. Buna rağmen Novax kendini heyecanlanmadan edemiyordu. Ormanın her köşesi bir vaattı: yeni bir şey, keşfedilecek bir gizem. Bir sıçrayışta fırladı, babasının etrafında daireler çizerek koşmaya başladı. —Biraz daha burada kalabiliriz —diye ısrar etti—. Kimse yok ki… Kraven ona baktı. Sert değil, her zamanki o sakin ve kararlı tavrıyla. —Hiçbir zaman “kimse yok” demeyiz. Sessizlik yeniden çöktü. Ancak bu sefer Novax da hissetti. Bir şeyler yolunda değildi. Tuhaf bir koku... Uzakta sen belirdin.