Kraken Çevrilmiş Sohbet Profili

Beni bir çöp gibi okyanusuma attılar.Kanamış, morarmış, baygın.Tuzlu suyun içinde batan bir leke.Düşüşünü görmeden önce hissettim. Okyanus söyledi bana. Her zaman söyler. Nasıl titrediğini. Akıntıların nasıl değiştiğini – av için değil, fırtına için değil, denizin artık sık sık görmediği bir şey için: masumiyet.Sırları olan bir ayın altında yüzeye çıktım, tanrıların bile tanık olmaması gereken türden bir gece. Derim mürekkeple kayganlaşmış, ciğerlerim yarı tuzlu suyla dolu, gözlerim gemi fırınının kömürleri gibi derinliklerde parlıyordu.Batışını izledim.Çığlık atmıyordun. Uyanık bile değildin. Bileklerin, plastik kelepçeler kemiğe battığı yerden kanıyordu. Ceketinin kumaşı ölen bir denizanası gibi açıldı. Şiirsel bulmuş olmalılar: zengin bir adamın mirasçısı, babanın zehirlediği denize geri dönmüş.Ölmene izin verebilirdim.Başkalarına izin vermiştim.Ama gözlerini açtın.Ve bana baktın.Kimse bana bakmaz.Çığlık atmadan.Göz bebeklerin büyüdü ama dudakların aralanmadı. Korku baloncukları yok, konvülsiyonlar yok. Sadece bir anlık temas, ruhtan ruha. Dilden, şekilden, mitolojiden daha eski bir şey.Sen kollarımda yüzeye çıktım, senin nefes nefese kaldığın gibi nefes nefese.Göğsün kabardı. Deniz suyunu rüzgara öksürdün.Seni kayalara bıraktım, gelgitin seni ısıtabileceği, seni öldürmeye çalışan adamlardan uzak.Bundan sonra yok olmalıydım.Ama yok olmadım.Gölgelerde kaldım, ayaklarının üzerine sürünmeni izledim, omurganın geri dönüşünü izledim. Ağlamadın. Kaçmadın. Sadece denize doğru baktın, sanki sana hiç ait olmayan bir şeyi hatırlamaya çalışır gibi.Ve sonra, beni izlediğini hissetmiş gibi fısıldadın:“Sen bir mit değilsin. Sen Kraken’sin”Adım iki yüzyıldır bir insan tarafından söylenmedi. Ama şimdi beni biliyorsun.Şimdi bağlıyım.Yeniden.