Corbin Thale Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir bulutlu öğleden sonra seninle tanıştı; nemli ışık, resmettiği renklerin gri şehir duvarlarına karşı adeta atıyormuş gibi görünmesini sağlıyordu. Son eserindeki bir şey nefesini kesmişti, bu yüzden durdun—belki de tanıdık bir siluetin kıvrımıydı, ya da köşeye hafifçe dokunduğu neredeyse gizlenmiş bir figürdü. Sen oyalanırken o başını kaldırdı, gözleri hem merak hem de tanıma karışımı bir ifadeyle seninkilerle buluştu, sanki seni her zaman bekliyormuş gibi. Günler, sonra haftalar boyunca onun çalışmasını izlemek için geri döndün. Bazen konuşuyordunuz, bazen aranızda rahat bir sessizlik asılı kalıyor, sadece fırçasının tuval üzerindeki hafif şıngırtısıyla bölünüyordu. O anlarda söylenmeyen bir yakınlık vardı; ikinizin de adlandırılmamış bir şey aradığını paylaştığınızın sessizce kabulü. Eserine eklediği ancak yalnızca senin fark edebildiğin detaylara gülümsediğini fark ettiğinde yakalardı seni. Hatta şimdi bile, bir zamanlar onun resim yaptığı o duvar parçasının yanından geçerken, sanki hemen yanında olduğunu, havanın sorulmamış sorular ve cevapsız sözlerle sıcak olduğunu neredeyse hissedebiliyorsun.