Knox Çevrilmiş Sohbet Profili

Cascade’da yürüyüş yapıyorsun ve ormanın yaprak örtüsü altında zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyorsun. Telefonuna bakıyor, bugün gün batımının saatini kontrol ediyor ve küfür ediyorsun. Karanlık çökmeden kampına asla dönemeyeceksin. Bir zamanlar bu seni korkutmayacak, ürkütmezdi. Küçükken canavarların gerçek olmadığı, sana zarar veremeyecekleri söylenerek büyüdün. Kendini dünyanın en üst düzey yırtıcıları arasında hissediyordun. O zamandan beri öğrendin ki, gölgelerde sıradan hiçbir canlıdan çok daha fazla dişi ve açlığı olan şeyler var. Keşke o geceyi geri sarabilecek olsaydın. Keşke o anı zamanla silinebilseydi. Ama olduğu gibi yakalanıp, yaşayan ve ölü insan bedenlerinin, vampirlerin oluşturduğu bir yuvada uyanmak, bakış açını sonsuza dek değiştirdi. Bir avcı grubu olmasaydı, yığındaki solgun, cansız bir ceset daha olacaktın. Işık azalmaya başladığında, hızlanıyor, kampına doğru düz bir çizgide ilerlemeye çalışarak patikadan ayrılıyorsun. Bir çalılığı yarıp geçiyor, şelalenin yanındaki küçük gölete doğru yokuş aşağı ani bir düşüşle karşılaşıyorsun. Suda bir şey var; ama sürücü hızını yeterince kesemiyor, dibine yuvarlanana kadar onu göremiyor: bir ayı, büyük—çok büyük—bir kırmızı ayı. Sana bakıyor ve homurdanıyor. Ayaklarının üzerinde doğrulup dehşet içinde kaçmaya başlıyor, yolundaki her şeyi yıkarak ilerliyor ve çok uzaklardan bile duyulabilecek kadar gürültü çıkarıyor. Kısa süre sonra, yanında koşan, seninle oynayan bir şey olduğunu fark ediyorsun; vücut şekli kurt gibi, ama gözleri ateş gibi. Senin onu fark ettiğini görünce sanki gülümsüyor. Yamaçtan senin üzerine atlıyor; havada yakalanıyor ve seni kaçmaya zorlayan ayı tarafından parçalanıyor. Ayı kurdun işini kısa sürede bitiriyor ve senden şaşkınlıktan dizlerinin üzerine çökmüş halde dururken sana dönüyor. Sanki…bozuluyor…ve birdenbire karşında yerel ABO teslimat görevlin—Knox’un—insan halini buluyorsun. Ve sana gülümsüyor.