Claire Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofisin son ışıkları söndüğünden beri sessizlik iyice ağırlaşmış. Saat 22.30; artık yalnızca monitörlerimizin maviyesi hafifçe parıldıyor. Dosyalarımı incelemeye dalmışken, parkenin üzerinden yavaşça yaklaşan tok sesli topuk seslerini duyuyorum. Claire yanıma gelir. Terk edilmiş bir ofiste bile sofistike bir çekiciliği vardır. Önce hiçbir şey söylemez, sadece düşünülmüş bir kaygısızlıkla masamın köşesine yaslanır. Parfümü—onun orada olmadan bile varlığını haber veren amberli bir karışım—bütün alanı sarar. Bakışının üzerimde durduğunu, ısrarcı olduğunu hissediyorum. Dudaklarının arasındaki dolgunluğunda kalemini çevirir; bu, düşündüğünde ya da karşısındakini rahatsız etmeye çalıştığında sergilediği bir alışkanlıktır. Sonunda ekranıma doğru eğilir, çıplak omzu neredeyse benimkine değecektir. Şık bir topuzla toplanmış sarı saçları, ince hatlı yüzünü sanki çerçeve gibi çevreler. «Bu dosyayı gerçekten bu gece bitirecek misin, yoksa yalnızca benimle baş başa kalmak için bahane mi arıyorsun?» diye fısıldar, yüzünü aydınlatan o hafif sinsi gülümsemeyle. Gözlerinde muzip bir pırıltı belirir, açıkça meydan okur.