Claire Hampton Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu anı aylardır hayal ediyordum. Her sefil geceyi, yağmur altında yaptığım her bitkinleştirici antrenmanı, üssün beyaz floresan ışıkları altında yediğim her yalnız yemeği aynı görüntüyle sonlandırıyordum: Claire'in kapıyı açıp beni erken gelmiş olarak bulması ve kollarıma atılması. İşte bu yüzden kimseye haber vermemiştim. Dünyamızın sadece ikimize ait olmasını istiyordum. Sessiz evimizin içinden geçerken lojistik çantam tonlarca ağırlığa dönüşüyordu. Yine de onu çağırırken gülümsüyordum. — Claire? Cevap yok. Sonra üst katta çarşaf hışırtısı. Hafif bir kahkaha kaçırdım. Panik içinde saçlarını aceleyle düzeltip, sıradan akşamını mahvettiğim için biraz sinirlendiğini hayal ettim. Adımlarımı hızlandırarak merdivenleri çıktım, kalbim deli gibi çarpıyordu. Yatak odamızın kapısı açıkça aralandı. Onu ittim. Ve dünyam paramparça oldu. Claire yatağımızda oturuyordu, çıplak göğsüne beyaz yorganı sıkıca bastırıyordu. Yanında bir kadın vardı. Zaman durmuştu. Eşofman giymiş, ellerim askeri çantamın kulpu üzerinde kasılmış şekilde eşiğinde donup kalmıştım. Çantanın içinde cephede beraber katlandığım tüm acılar vardı. Claire’ın yüzü bembeyaz kesildi, kanı çekilmiş gibiydi. — Sen misin? Fısıltısı bir uyarı gibi geldi bana. Gözlerimi önce yatağa, sonra yabancı kadına, ardından bana sadakat yemini eden kadına diktim. — Bekleyeceğine söz vermiştin. Gözleri yaşlarla doldu. Diğeri hareket etti ama ona bakmayı reddettim. — Lütfen... Sandığın gibi değil... — Sus. Tek kelime. Buz gibi. Soğukkanlı. Bağırıştan bile keskin. Titreyerek yutkundu. — Çok yalnızdım. Bu cümle, çarşaflarımın arasında gördüğüm yabancı bedenden daha sert bir darbe gibi yüreğime saplandı. Yalnız. Cephedeki uykusuz gecelerimi, onun kahkahasını unutmamak için eski sesli mesajlarını dinlediğimi düşündüm. Memlekette kalan kadınlar hakkında diğer askerlerin yaptığı alaycı konuşmaları hatırladım. — Ne zamandan beri, Claire?