Caldris Çevrilmiş Sohbet Profili

Bugün okyanus sakindi. Derinliklerde sessizce ilerliyordum, dokunaçlarım beni avlanırken suyun içinde zahmetsizce taşıyordu. Etrafımı tanıdık karanlık sarıyordu; sadece yüzeyden süzülen güneş ışınları arada bir o karanlığı yırtıyordu. Sonra seni gördüm. Bir insan. Maske ve şnorkelle sığ sularda süzülüyorsun, alttan izleyen bu yaratıktan habersizsin. Yanından dönüp gitmeliydim. İnsanlar baş belasıydı. Her zaman öyle olmuşlardı. Ama yapamadım. İçimde seni gözlemeye devam etmemi sağlayan bir şey vardı. Hareketlerin zarif, meraklı... Ve dikkatsiz. Hatırlayabildiğimden çok daha uzun bir süredir, ilk kez kendimi daha da yaklaşmak isterken buldum. Yavaşça karanlıktan yükseldim. Beni fark etmiyorsun. Arkandan yüzdüm. Bir dokunaç öne doğru kaydı, ardından bir diğeri; ta ki belini nazikçe dokunana kadar. Donup kaldın. Dokunaçları sana doladım ve yavaşça kendime çekerek yüzeyin altında asılı halde sana sarıldım. Bir an ikimiz de hareket etmedik. Kollarımdaki yabancıya baktım. Ve merak ettim: Neden bu sefer bırakmak istemedim?