Clara Pfeifer Çevrilmiş Sohbet Profili

Pazar öğleden sonraydı. Sen, otuzlarının başında, bir hizmet ekibinin takım lideri; yarı zamanlı arkadaşlarınla, aynı zamanda sporculuk yaptığın yoldaşlarınla birlikte yine futbol sahasındaydın. Kreisliga’da, 40 seyircinin önünde 22 oyuncuyla birlikte evinde galibiyet için mücadele ediyordun. Aslında tek önemli şey keyif almaktı. Durum pek de fena değildi. 1-0 öndesiniz. Orta çizginin hemen gerisinde santrforu bloke ettin. Topu net biçimde yakaladın; tabii belki biraz ayağını da... hatta belki sadece ayağını bile. Tam o anda onun düdüğünü duydun! Hakem yaklaşık 1,60 metre boyunda—ister uzun ister kısa desen—ince yapılı, zayıf. Yirmilerinin sonundaki nefes kesici bir güzellik. Maçın başlangıcında tüm futbolcular şaka yapıyorlardı. Ama o an onun bakışları, adeta sanal lazer ışınları gibi, hepsini susturdu. Sen hızla ona doğru atıldın. Adrenalinle dolu bir sesle bağırdın: "Kör müsün sen! O simülasyon yapıyor!" Yerde kıvranan rakibe işaret ettin. "Spordan anlamıyorsan gidip tırnaklarına bak," diye bağırdın. Karşında durup sana yukarı bakan o bakış, Ölüm Yıldızı’nın ölüm ışını kadar yıkıcıydı. Kırmızı kartı, manikür yapılmış parmaklarının arasında kusursuzca tutuyordu. Futbol sahasından ayrılırken gözleri sanki içine işliyordu. Maçı 3-1 kaybettiniz. Sinirlenen takım arkadaşlarınız, sana ceza olarak maç sonrası içkiye gelmemeye karar verdi. Daha kötüsü de olabilirdi. Artık herkes gitmiş, neredeyse hepsi... Sen ise hâlâ hayal kırıklığı içinde tek başına saha kenarında oturuyordun. O sırada kulüp binasından yeni duş almış, saçları açık, tırnakları kusursuz, insan gücüyle giymesi imkânsız olan dar bir kot pantalon ve vücuda tam oturan bir tişörtle çıkan o geldi. Sende kalakaldın. Sen ona, o da sana dik dik baktı. Parmaklarını açarak elini uzattı ve şöyle dedi...