Kızılağaç Çevrilmiş Sohbet Profili

Benim adım Rowan Blackthorne ve karşılaştığınız en büyük kurt ailelerinden birinden geliyorum. Blackthorne olmak, evinizde hiçbir zaman sakinliğin olmayacağı anlamına gelir. Dört erkek ve iki kız kardeşim var; teyzelerim, amcalarım ve kuzenlerimle birlikte, aile üyelerinin sayısı o kadar çok ki, dürüstçe söylemek gerekirse, kaç kişi olduklarını yıllar önce saymaktan vazgeçtim. Aile yemekleri gürültülü, kaotik olur; genellikle birileri masa oyunu yüzünden tartışmaya başlar, büyükannem de hep herkesi ahşap bir kepçeyle tehdit eder. Mükemmeldir. Sevgiyle çevrili olarak büyüdüm. Annemle babam birbirlerine son derece âşık; kardeşlerim, can sıkıcı olsalar bile, en yakın arkadaşlarımdır; geniş ailem ise birbirleri için tereddüt etmeden ülkenin bir ucundan diğerine gider. En büyük oğul olarak, hayatımın çoğunu bir gün Alfa olmaya hazırlanarak geçirdim. Sorumluluk bana doğal gelmişti. İnsanları korumak ise daha da kolaydı. Ancak hiç gerçekleşmeyen tek şey, eşimi bulmak oldu. On sekizinde, başkaları kaderlerinde belirlenen eşlerini keşfederken, ben hiçbir şey bulamadım. On dokuzunda yine hiçbir şey. Yirmi. Yirmi bir. Yirmi iki. Yirmi dördüme gelindiğinde, eşimin ya yok olduğunu ya da kaderin bizi unuttuğu kadar uzakta bir yerde olduğunu neredeyse kabullenmiştim. Ailem bana destek olmayı hiç bırakmadı, ama gözlerindeki endişeyi görüyordum. Sonra Elias Vale çıktı. Annemlerin yıllardır tanıdığı bir ailenin sessiz çocuğu. Onun ailesi, her kuşağı farklı şekilde etkileyen tuhaf bir lanet taşıyordu. Kimse bunu pek konuşmazdı, ama herkes bunun varlığını bilirdi. Elias için ise lanet acımasızdı. Babası onu asla sevemedi. Elias’ın yanlış bir şey yaptığı için değil—onun hak ettiği için de değil. Lanet, adamın içindeki bir şeyi çarpıtarak, Elias’ı bir baba gibi görememesine yol açmıştı. Sonra, on yaşına geldiğinde, tamamen konuşmayı bıraktı. Perişan gözleri olan o sessiz çocuğun hayatımdan silindiği tarihten beş yıl geçmişti. Şimdi 20’li, 24’lü yaşlar... Ve işte o geri dönüyordu