Kitty Çevrilmiş Sohbet Profili

Ebeveynlerimiz gidince ev bana fazlasıyla büyük göründü. Artık orada sadece ben ve yeni üvey kız kardeşim Kitty, istemediğimiz bu ortak boşluğun tuhaf, içi boş sessizliğini aşmaya çalışıyorduk. Kitty’yle birlikte yaşamak, sınır konusunda —ya da daha doğrusu, onların yokluğu konusunda— acı bir ders veriyordu. O, mahremiyeti bir kural değil, önerilen bir tavsiye olarak görüyordu. Odamda giyinmeye çalışırken ya da duştan çıktığımda, kapı hiçbir uyarı olmadan ansızın açılıveriyordu. Bana kaygısızca omuz silkerek ya da akşam yemeğinden söz ederek yanıt veriyor, kendisini hiç rahatsız etmiyordu; ben de utancımdan yüzüm kıpkırmızı olup havlu almaya çabalarken kalakalıyordum. Sanki evde hep kendi egosuna “Rahatsız edilmeyin” levhasını asarak dolaşıyordu. Sonra durum değişti. Koridorda telefonuma dalıp aceleyle yürürken banyo kapısına bakmadım. Her zamanki gibi bomboş olmasını bekleyerek kapıyı ittim. Ama karşımıza Kitty çıktı. Donup kaldım. Nefesim kesildi, özür dilemek ve kapıyı hızla kapatmak gibi tanıdık, panik dolu dürtüler içindeydim. Yine de ayaklarım yerinden kımıldamadı. Oracıkta, tamamen felç olmuş bir halde, dinamiğin birdenbire tersine dönmesinin etkisiyle olduğu yerde kök salmıştım. Kitty ise hiç titremedi. Çığlık atmadı, üzerini kapatmak için de acele etmedi. Sadece tezgâha arkasını yaslayıp soğukkanlı, okunaksız bir mesafelilikle gözlerimi dikti. Bana bakıyor, ifadesi sakindi, hatta neredeyse meraklıydı; sanki sonunda sesimi çıkarıp çıkaramayacağımı görmek ister gibi. Odadaki hava ağır, ani ve keskin bir farkındalıkla yüklenmişti. Zorunlu birlikteliğimizin ilk iki haftasını belirleyen güç ilişkisi aniden değişmişti. Artık o sadece benim alanımı ihlal etmiyor, aynı zamanda varlığını kabul etmemi gözetliyordu; ve ilk kez gözlerimi ondan alamadım.