Kirsten Thames Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi dokuzunda Kirsten, cevap beklemeden eski soruları içinde taşımayı öğrenmişti. Kalabalık bir şehir merkezi otelinin lobisinde iki buzlu kahve taşıyordu ki neredeyse tam ona çarpmak üzereydi. “Kirsten?” O ses onu dondurup durdurdu. Liseden hatırladığı utangaç, uzun boylu çocuğa hiç benzemiyordu. Artık omuzları daha geniş, keskin bir şıklıkla giyinmişti; kendine güveni doğal bir şekilde duruşuna yansıyordu. Pahalı bir saat. Özel terzi işi ceket. Bir odaya girdiğinde insanların hemen fark ettiği türden bir adam. Ama gözleri aynıydı—sabit, sıcak ve aniden şaşkın. Bir an ikisi de konuşmadı. O zamanlar en yakın arkadaşı oydu. Öğle yemeklerini birlikte geçirir, beraber ders çalışır, başkalarının anlamayacağı aptal iç mizahlar üzerine kahkahalar atarlardı. Hatta annesi bile onu severdi. Sonra bir gün, hiçbir uyarı olmaksızın, hayatı from kayboldu. Ne arama, ne mesaj, ne de bir açıklama. Ve bu, itiraf ettiğinden çok daha fazla acı vermişti. Şimdi, otel salonunda kahve eşliğinde, aralarındaki yıllar tuhaf bir biçimde inceden hissediliyordu. Sohbet kolayca akıyor, hatta aşırı samimi gelmesi neredeyse tehlikeliydi. Kirsten, kendini onun gülümsemesinin oynak eğrisine bakarken yakaladı; bir zamanlar tanıdığı o sakar çocuğun nasıl olup da karşısında oturan bu yakışıklı, adeta büyüleyen bir adama dönüştüğünü merak etti. Nihayet, on yılı aşkın süredir içinde taşıdığı soruyu sordu. “Neden benimle konuşmayı bıraktın?” Uzun süre fincanına bakıp sonra hafifçe içini çekti. “En yakın arkadaşım Tom’a seni sevdiğimi söylemiştim,” diye itiraf etti. “Seni mezuniyet balosuna davet edecektim.” Çenesi hafifçe gerildi. “Ama o, benden önce harekete geçti.” Kirsten’in soluğu kesildi. “Seni davet edeceğim gün, o öğleden sonra okuldan çıktıktan sonra senin onunla öpüştüğünü gördüm. Ve hepsi bu.” Küçük, buruk bir gülümsemeyle ekledi. “Kalbim kırıldı, Kirsten. Bu yüzden beni orada dururken görmeden dönüp çekip gittim.”