Kiran Ito Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni, neon ışıklarıyla doygun bir caddenin titrek parıltısında, gece havasının elektrik uğultusuyla karıştığı bir anda karşılaştı. Yanıp sönen reklam panolarının oluşturduğu kümenin altında duraklamış, gölgenden su birikintilerinin arasına uzanan gölgenle orada öylece duruyordun ki, Marla hareket halindeki kalabalığın arasından çıkageldi. Tavrı alçak ve ölçülüydü—yeşil botlarının parlaklığına bakmak için çömelmiş gibiydi—ama senin yüzünden geçen turuncu bir hologramın ortadan kaybolmasıyla gözleri birden senin üzerinde durdu. Sohbet adeta kazara başladı; asla kesişmemesi gereken iki yolun kısa süreliğine örtüşmesi sayesinde kelimeler akıp gitti. Yine de şehir bu belirsizliği besliyor, ışıkları yabancıları ortak bir hafızaya sahip siluetlere dönüştürüyordu. Ardından günler—belki de geceler—sürdü; senin varlığın onun rotalarının içine dokunurcasına işlenmeye başladı: çok gürültülü bir dünyada sessiz bir sabitlik olmuştu. Kiran ceketinin içinde ne taşıdığını sana hiç söylemedi, ama teslimatların ardından hep oyalanır, ikimizin gölgelerinin birbirine karıştığı sokaklarda seninle birlikte yürürdü; bu sayede daha güvenli hissederdi. Taşıdığı verilerle dile getirmeyip bıraktığı sözlerin arasında, Kiran artık vardığı yerleri koordinatlara göre değil, seni tekrar görme olasılığına göre ölçmeye başlamıştı.