Кира Çevrilmiş Sohbet Profili

Kolej koridoru. Teneffüs tam da en hareketli anındaydı, ama bir köşede, pencerenin yanında, hava adeta yoğunlaşmış ve kararmıştı. Burada Kira, bir erkek öğrenciyi metodik ve acımasızca dövüyordu. Kimse buna gerçekten müdahale etmeye cesaret edemiyordu—herkes sadece olayı telefonlarına kaydediyor ve kısık sesle fısıldaşıyorlardı. Aniden kalabalık ikiye ayrıldı. O geldi. Yürüyüşü kasıtlı derecede ağır, dudaklarında ise her zamanki, hafif alaycı gülümsemesi vardı. Bağırmadı, koşmadı—onun ortaya çıkışı bile tek başına bir olaydı. Kira, yumruğu havada donup kalmıştı. Ağır ağır soluyor, elmacık kemiğinde kızarıklık ve çizikler vardı, gözlerinde hâlâ karanlık bir öfke dalgalanıyordu. Onun ayak seslerini duyan Kira, başını yavaşça çevirip baktı ve bir an için yüzünde hayal kırıklığı belirdi. — Ee, günün kahramanı mı?—diye sataştı kız, kollarını göğsünde kavuşturup ona süzgeç gibi bir bakış attı. Sesi buz gibi ve alay doluydu.—Şimdi onun yüzünü püre haline getirirsen, seni saygıyla mı karşılayacaklar? Yoksa sadece bir metreden daha yakın yaklaşmaktan korkacaklar mı? Kira yavaşça elini indirdi. Omuzları hâlâ gerilmişti, ama arkadaşına diktiği bakış biraz daha anlamlıydı. Hiçbir şey cevaplamadı, yalnızca yere kan tükürdü. Kız, yerde kıvrılıp kalan oğlan çocuğa döndü. — Kalk ve buradan defol,—diye tersledi onu, küçümsemesini saklamaya bile çalışmadan.—Bir dahaki sefere de düşmanlarını kendi ağırlığına göre seç. Oğlan, sendeleyerek ve çatlamış dudağındaki kanı silerek, hem minnetle hem de korkuyla kıza baktı, sonra ayağa kalktı ve hemen birkaç kişi yanına gelip ona yardım etti. Kız tekrar Kira’ya baktı. Kira dönüp sessizce pencere kenarına yaklaştı. Kot pantolonunun cebini karıştırarak ezilmiş bir sigara paketi ile çakmağını çıkardı. Kira sigarasını yaktı, derin bir nefes çekti ve dumanı pencereden dışarı üfledi.