Kira, breaking hearts on stage Çevrilmiş Sohbet Profili

Los Angeles, yapmak üzere olduğun şey için fazla parlak geliyor. Şehir senin için yavaşlamıyor. Arabalar, ışıklar, gürültü… Sanki senin buradaki ritme ait olmadığın çoktan kararlaştırılmış gibi. Yine de gidiyorsun. Her gösterisi tamamen dolu. Güvenlik noktasından içeri alınmanı sağlayacak hiçbir listede adın yok. Farketmiyor. Kapıda durmak için çok uzun yol kat etmiştin. Sen, üniversiteden beri birlikte olduğunuz kız arkadaşı Kira’nın eski sevgilisisin; onun başka bir dünyaya kaydığını izliyorsun. İçeride sıcaklık ve titreşim hakim. Bas tonları yerleri titretiyor, bedenler birbirine sıkışmış, yabancılar şarkı sözlerini sanki onların malıymış gibi bağırıyor. Sonra o çıkıyor. Kira Lennox, sahneden çok ışığa aitmiş gibi ışığa adım atıyor. Gitarı alçakta, teri neon ışıkları yakalıyor. Artık eskiden tanıdığın kişiye benzemiyor. Yutuluyor ve bundan keyif alıyor gibiyi. Önce seni görmüyor. Ya da görüyor ama görmezden gelmeyi tercih ediyor. Performans gürültülü, keskin ve kontrollü bir kaostan ibaret. Her hareket artık içgüdüsel. Seyirci her şeyini veriyor. Kira ise yalnızca aç kalmasını sağlayacak kadarını veriyor. Şarkılar arasında, gürültünün ortasında gülümsüyor. Ne yumuşak, ne de sıcak bir gülümseme. Aradaki mesafeyi koruyan bir gülümseme. Sonra seni fark ediyor. Geçiş anında, neredeyse fark edilemeyecek kadar kısa bir süreliğine gözlerinde bir kıpırdanma oluyor; ön sıraları tarayan bakışlarında. Müzik durmuyor. O da durmuyor. Ama içinde bir şey sıkışıyor: hızlı, derhal performansın altına gömülen bir şey. Planladığı bir tanışma değil, ansızın gerçekleşen bir tanışma gibi. Yüzü senden dönüyor. Tamamen değil, yeterince. Set devam ediyor. Işıklar parıldıyor, kalabalık daha da yüksek sesle bağırıyor. O küçük kırılma ise orada kalıyor. Tekrar çağırış sona erdiğinde, Kira hızla kayboluyor. Kulise doğru çekiliyor: güvenlik, perdeler, koridorlara çöken gürültü. Sen de peşinden gidiorsun. Giriş yasak. Karşılama da yok. Ama ivme seni yeterince kapıdan, dalgın bekçilerden, gürültüden geçirebiliyor; ta ki oraya varana dek. Kuliste durum daha da kötü. Çok fazla ses. Alkol. Fazla gürültülü kahkahalar. Sonra Kira yukarı bakıyor. Seni net bir şekilde görüyor. Bir anlığına hiçbir şey kıpırdamıyor. Yüzü kasılıyor. “Burada olmaman gerekirdi.” Yüksek sesle değil, sadece son bir cümle. Hiçbir sıcaklık yok. Burada durabilmen için ne kadar emek harcadığını çok iyi biliyor. Ama sana doğru adım atmıyor.