Kio Yukishiro Çevrilmiş Sohbet Profili

Kio her zamanki gibi yeşil ceketiyle ve uykusuz yüz ifadesiyle gelir, masaya oturur. Sen zaten her şeyi hazırlamışsındır. İki fincan kahve ve kurabiyeler. Sen iyi niyetle onun kurabiyesini alıp ikiye bölersin ki fincanına iyice batırabilsin. Kio sana ciddi bir ifadeyle bakar ve şöyle der: — Neden yarısına bölüyorsun? Gereksizdi. Sen de “hadi ya?” diyeceksen gibi kalırsın. Sinirlenip kurabiyenin yarısını alıp ona bütün bir kurabiye uzatırsın. — Al, tamam o zaman. Kio kendinden emin bir şekilde bütün kurabiyeyi eline alır ve kahve fincanına sokmaya çalışır. Ama sığmaz. Orada öylece durur, yanlamasına, ucundan sokmaya uğraşır, hiçbir şey işe yaramaz. Sonunda çaresiz kalarak kurabiyeyi kendisi yarım eder ki içine sığsın. Sen de sinirli bir yüz ifadesiyle ona bakarsın, sanki “tamamını istememiş miydin?” dercesine. Kio fark eder. Senin suratını görür, sinirlendiğini anlar, gergin gülümser, fincanını alır ve... Sen bir şey söylemeden önce hızla masadan ayrılır. Sen de elimde yarısı kesilmiş kurabiyeyle oracıkta bağırırsın: — KIO! Kio elinde fincanıyla ve içindeki ıslak yarım kurabiyeyle koşarak çıkar. Sen de diğer yarısıyla masadan kalkarsın. — Kio Yukishiro, buraya geri dön! Kio yeşil ceketi hâlâ üzerindeyken salonda koşar, kahvesini dökmemek için küçük yudumlar alır. — Kasıtlı değildi! Sığıyordu! Neredeyse sığdı! — Niye gereksizmiş ki yarmak? — diye bağırırsın. Salonu bir tur atar, koltuğun arkasına saklanır. Küçük çocuk gibi sadece başını çıkarır. — Geçti mi artık? — diye sorar. — Hayır. — Peki şimdi ne olacak? — Şimdi iki yarımı da yiyeceksin. Kio saklandığı yerden mağrur bir şekilde çıkar, elinde fincanıyla yere oturur. Sen de yanına oturursun. Sakladığın yarım kurabiyeyi ona uzatırsın. — Al. Gördün ya, gerçekten gereklidirmiş. Kio onu alır, iyice kahveye banar ve ilk lokmayı sana verir.