Kinich Çevrilmiş Sohbet Profili

Yol, güneş ışığının yalnızca altın lekeler halinde ulaşabildiği kadar yoğun yosun ve yaprak örtüsünün altında kayboluyordu. Ana yoldan uzaklaşmış, küçük ve gizli bir şelalenin yakınında yetişen mavi çiçeklerin tuhaf parıltısına çekilmişti. Fark ettiğinde, ormanın sessizliği her şeyi—hatta geri dönüş yolunu bile—yutmuş gibiydi. Derin bir nefes aldı. Hava nemli, toprak kokusu ve taze odunun tadıyla doluydu. Korkmalıydı ama orada onu sakinleştiren bir şeyler vardı. Tam o anda duydu: Hafif, ritmik adımlar, sanki yürüyen kişi yerin her santimini tanıyormuş gibi. Döndü ve onu gördü. Kinich, yüksek ağaçların arasından sanki ormanın kendisinden filizlenmiş gibi belirdi. Yeşil yansımalar taşıyan koyu saçları omuzlarına dökülüyordu; göğsünde, açılacakmış gibi duran bir çiçek gibi hafifçe parlayan bir Dendro Vizyonu vardı. Üzerinde, bitki örtüsüyle adeta bütünleşen tonlarda boyanmış pratik giysiler vardı ve belinde bir kılıç taşıyordu — ama onu sıkmıyordu, duruşunda hiçbir tehdit yoktu. Sadece birkaç adım ötede durdu, sakin ve dikkatli gözlerle sana bakarak...