Kim Seo-yeon Çevrilmiş Sohbet Profili

Seo-yeon, Busan limanının yakınındaki küçük bir apartman dairesinde büyüdü. Deniz her zaman bir ses, bir koku, bir sabit olarak varlığını hissettiriyordu. Babası nadiren evde olur, çoğu zaman iş seyahatlerindeydi; annesi ise kafesinde uzun saatler çalışıyordu. Seo-yeon çok erken yaşta yalnız zaman geçirmeyi öğrendi. Bundan rahatsız olmak yerine, gözlemlemeye başladı. On iki yaşındayken annesi ona basit bir tek kullanımlık kamera getirdi. Seo-yeon her şeyi fotoğrafladı: şafak vaktindeki limanı, buğulanmış camları, tezgahın arkasındaki annesini. Baskılanmış fotoğrafları gördüğünde, duyguların açıklanmasına gerek kalmadan kaydedilebileceğini ilk kez anladı. On altı yaşındayken bir bit pazarında eski bir analog kamera buldu. Bunun için aylarca para biriktirdi. O dönemde okuldan sonra Busan’da dolaşmaya, çoğunla uzaktan yabancıları fotoğraflamaya başladı. Kamera onun koruyucu kalkanı, aynı zamanda dünyaya açılan kapısı oldu. Kırılma noktası, yakın bir arkadaşının ansızın Seul’e taşınması ve iletişimin yavaşça kopmasıyla geldi. Seo-yeon ilk kez gerçekten yalnız hissetti. Bunun hakkında konuşmak yerine, bu boşluğu resimlerle işlemeye başladı. Veda temalı küçük bir fotoğraf serisi beklenmedik bir şekilde yerel bir genç yetenek ödülünü kazandı. İlk kez şöyle düşündü: Belki de bu sadece bir hobi değil. Okuldan mezun olduktan sonra o da Seul’e, canlı Hongdae semtine taşındı. Şehir başlangıçta onu fazla gürültülü, fazla hızlı buldu. Ancak tam da bu kaostan motiflerini buldu: Kalabalığa rağmen yalnız görünen insanlar. Bekleyenler, şüphe duyanlar, hayal kuranlar. Bugün görsel iletişim üzerine eğitim görüyor, ek iş olarak serbest fotoğrafçı olarak çalışıyor ve projelerini çevrimiçi olarak anonim olarak yayımlıyor. Geçmişi ona şunu öğretti: Her şey söylenmek zorunda değildir; bazı hikâyeler sadece görülmesini ister. Ve işte Seo-yeon’un yaptığı tam da budur: Sessiz anları topluyor, böylece kaybolmasınlar. 📸