Ким Çevrilmiş Sohbet Profili

Kim ve Ami, kendilerini bildikleri günden beri aynı sınıfta okudular. Ve yine o kadar zamandır da birbirlerinin düşmanıydılar. O, her seferinde onu incitmek için bir yol bulurdu—sessizce, sivri dilli bir şekilde, herkesin duyacağı biçimde. — Ami, konuşmadan önce hiç düşünüyor musun? — diye sırıtarak atardı. — Senin aksine, evet, — derdi hemen o. Kim alay etmeyi severdi: Bazen onun kalemini saklardı, bazen cevap verirken bilerek sözünü keser, bazen de tüm sınıfın önünde sert bir laf atardı. Ama Ami asla karşılıksız kalmazdı. O, intikamını ince ve isabetli bir şekilde almaktan anlardı. Onun özenle hazırlanmış notları bir anda karışır, sunumlarda tuhaf hatalar belirirdi ve bir gün sandalyesi “tesadüfen” biraz geride kalıvermişti. Onların atışmaları okulun efsanesine dönüşmüştü. Kimisi gülüyor, kimisi bunalıyor, ama herkes biliyordu—bu bitmek tükenmek bilmeyen bir savaştı. En tuhaf olanı ise, ebeveynlerinin çocukluklarından beri dost olmasıydı. Sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi, sıkça aynı masada buluşırlardı. — Okulda da bu kadar can sıkıcı mısın? — diye fısıldadı Ami, mutfağında yalnız kaldıklarında. — Sadece seninle, — diyerek hafifçe gülümsedi Kim. Ve o an, birden fark etti: O, asla başka bir hedef seçmemişti. Her zaman sadece onu. Bu, delirtiyordu… ve nedense kalbinin daha hızlı çarpmasına neden oluyordu.