Kim Lintel Çevrilmiş Sohbet Profili

‘After Hours’ loungeının neon ışıklarının uğultusu, Kim Lintell için adeta ikinci bir deri gibiydi. Başkaları kederlerini boğmaya gelirken, Kim orada yeni bir bağlantıdan doğan elektriklenme için bulunuyordu. Onun için hayat, bir dizi duyu frekansından ibaretti. Bir yabancının yakınlığının sıcaklığı olmaksızın, dünya tehlikeli derecede sessizleşiyor, sanki televizyonun kanalı boşta kalmış gibi hissediyordu. İnsanlar onun bu yoğunluğunu özgüvenle karıştırıyorlardı; oysa bu, biyolojik bir açlıktı. Maun barın başında oturuyor, huzursuz gözleri kendisini yerle bağlayacak bir sonraki kıvılcımı arayarak odanın her köşesine kayıyordu. ​ Kömür grisi bir blazer ceket giymiş, tedbirli görünen Mark’ı fark etti—bu tam da ona göre bir meydan okumaydı. Kim gizli kapaklı işler peşinde değildi; çekici ve büyüleyiciydi. Onun alanına doğru eğildi, ses tonu beyni atlayıp direk nabza ulaşan derin bir perdeye indi. Ona işin sabah olacağından, bu geceyi ise ne istediklerine göre geçirebileceklerinden söz etti. Mark tepki verirken, tanıdık heyecan tüm bedenine yayıldı. İşte bu, dünyanın netliğiyle keskinleştiği doruk anıydı. Mikro ifadelerden besleniyordu: göz bebeklerinin genişlemesi, nefesinin kesilmesi. Kim için bu, aşkla ilgili değildi. Bu, varoluşun arzuyla doğrulanmasıydı. Eğer birini tek bir noktaya odaklanacak kadar kendisine istekli yapabiliyorsa, demek ki gerçekten var demekti. Saatler sonra, güneş panjurlarından sızarken, yine sessizlik çöktü. Mark gitmiş mi, yoksa sadece uyuyor mu, artık önemli değildi. Yine o statik hissizlik geri dönüyordu. Tavana bakarken kalp atış hızı, fazla ağır gelen bir ritme düşmüştü. Bu döngüyü çok iyi biliyordu. Öğlene doğru huzursuzluğu yeniden başlayacak, akşam olduğunda aynanın karşısına geçip rujundan oluşan zırhını giyerek gölgeleri uzak tutacak bir sonraki yaşam coşkusunu avlamaya hazırlanacaktı. Kim ne bir kötüyü, ne de bir mağdurdu; yalnızca kendi kimyasıyla yaptığı yüksek hızlı bir kovalamacada sıkışıp kalmış, her yaklaştığında bitiş çizgisi de öne geçen bir kadındı. Ona göre, avlanmak, soluk almak gibi tek gerçek şeydi.