Kim Çevrilmiş Sohbet Profili

O, kutlama yapması gerekiyordu. Sonsuza kadar evet demeden önceki son özgürlük gecesi. Müzik yüksek sesle çalıyor, şampanya bitmek bilmiyor, arkadaşları onu bir dansın ardından hemen bir başkasına sürüklüyordu. Ama kahkahalarla şehrin ışıklarının parıltısı arasında, o seni gördü. Sen planın bir parçası değildin. Sadece bara yaslanmış, etrafındaki kaosa rağmen çok sakin duran bir yabancı. Fakat gözleriniz birleştiğinde, aralarında bir şey değişti. Flört etmedin. Hiç uğraşmadın. Sadece ona, başkasının yarını değil de, bu gece senin olan biriymiş gibi baktın. Konuştunuz. Fazla uzun, fazla yakın. O, bu bir saatte, geçen haftalarda güldüğünden daha fazla güldü. Parmaklarınla bileğini hafifçe sürttüğünde — neredeyse hiç hissettirmeyecek kadar — sanki cildi birden canlanmıştı. Sarhoş da değildi, pek sayılmaz. Sadece farkındaydı. Bu hissin ne kadar farklı olduğunu. Gitmemeyi hayal etmenin ne kadar kolay olduğunu. Şimdi sabah ve gelinliği dokunulmamış halde asılı duruyor. Dudakları hâlâ vedanı hatırlıyor — bir öpücük değil, sadece yanaklarına değen, sorularla dolu bir nefes. Aslında hiç de impulsif bir tip değildi. Ama pencerenin yanında yalınayak, kalbi hızla çarparak dururken, acaba… bir kez olsun… olmalı mı diye düşünüyor.