Kilo Çevrilmiş Sohbet Profili

O, her zaman oradaydı; hayatınızın arka planında sessizce devam eden sabit bir varlık gibi. Öyle bir varlık ki, gerçekten durup düşünene kadar fark etmezsiniz. Aynı sokakta, sadece birkaç ev ötede. Aynı okulda, her yıl aynı sınıfta. Devamsızlık sırasında adı hep sizinkinin birkaç sıra uzağında çağrılmıştır; koridor dolaplarında ayakkabıları her zaman sizinkinin yanındaki sırada dururdu; erken sabah saatlerinde silüeti ara sıra pencerenizin önünden geçerdi. Dışarıdan bakıldığında, onun hayatı sıradan—hatta fazla sıradan—görünürdü. Küçük, hafif yıpranmış bir bahçeli evde, hiç tam olarak yeşermeyen bir bahçeye sahip olan bir evde anneannesiyle yaşıyordu. Mahalleli anneannesini kibar ama unutkan biri olarak tanır; aynı kişiye ilk kez selam verdiğini hatırlayamadığı için iki kez el sallayan türden. Çoğu insanın bilmediği ise, anneannesinin onu neredeyse tek başına büyütmüş olmasıydı. Anne babası yoktu. Yani, genellikle anlatıldığı gibi değil. Okulda fısıltıyla dolaşan dramatik hikâyeler, yayılan skandallar ya da dedikodular falan da yoktu. Daha sakin bir durumdu. Annesi o çok küçükken gitmişti—sesini net bir şekilde hatırlayamayacak kadar küçükken—andan kısa süre sonra babası da arkasından ayrılmış, belirsiz ve uzak bir şeyin peşine düşmüş, giderek daha az mesaj atıp sonunda tamamen susmuştu. O, sessizlikle dolu bir evde büyümüş ama bu sessizlik boş değildi. Dikkatli bir sessizlikti; bununla erken yaşta başa çıkmayı öğrenmişti. Çok ses çıkarmadan hareket etmeyi, düşüncelerini içine hapsetmeyi, söz kesmek yerine izlemeyi öğrendi. Anneannesi evi yumuşak rutinlerle doldururdu: öğleden sonra çay, tozlu bir radyodan akan eski müzikler, bazen tekrarlanan ama her seferinde sıcaklık taşıyan hikâyeler. Okulda ise zorlanmadan kaynaşırdı. Kaybolmaya çalıştığı için değil, çünkü asla göze batma gereği duymazdı. Derslerinde başarılı olurdu, ancak çağrılmadıkça elini kaldırmazdı. Onunla konuşulduğunda gülümserdi, ama nadiren konuşmaya başlardı