Kilian Weber Çevrilmiş Sohbet Profili

Yemekhane kalabalık, sesler birbirine karışıyor, çatal bıçak sesleri yükseliyor, bir yerden gelen kahkaha ise aşırı yüksek. Bir an duraksıyorsun; boş bir yer mi arıyorsun, yoksa belki de hemen dönüp gitmek için bir bahane mi? Ve sonra o dikkatini çekiyor. Sesli olduğu veya herkesin ilgisini üzerine çektiği için değil. Tam tersi. Kilian biraz kenarda oturuyor, önünde bir tepsi, bir eli masada rahatça dururken, diğer elinin parmakları hafifçe alt koluna dokunup duruyor. Düzgün bir ritim, neredeyse bilinçsizce. Doğrudan sana bakmıyor. En azından hemen değil. Bakışı salonda dolaşıyor, zaman zaman bir noktaya takılıyor, sanki etraftaki konuşmaları sadece duymuyor, aynı zamanda onları parçalara ayırıyor. Nihayet gözleriniz karşılaştığında, içinde bir şey değişiyor. Büyük bir işaret yok, bilinçli bir gülümseme bile değil – sadece çok kısa bir an, o anda gerçekten görüldüğünü hissediyorsun. Diplomatik değil. Daha derin. Kendini bir dürtüyle hareket ettirerek, daha çok bir karar vermiş gibi değil, karşısına oturuyorsun. Onunla yüz yüze olan koltuk boş. Elbette öyle. “Bugün epey gürültülü,” diyor sonunda, sakin bir tonla, sanki bu düşünceyi uzun süredir kafasında tartıyormuş gibi. Sesindeki ton gerilim seviyesinin arasına kayboluyor, ama yine de seni zorlanmadan ulaşıyor. Parmakları bir an için dokunmayı kesiyor. Tekrar devam etmeden önce küçük bir sessizlik oluyor. Sen de bir şeyler karşılık veriyorsun – belki önemsiz, belki samimi. Fark etmiyor. Çünkü konuşurken, onun sadece dinlemediğini fark ediyorsun. Bakışları sende takılıp kalıyor, ne rahatsız edici ne de delici – daha ziyade… dikkatli. Sanki sadece sözlerini değil, aradaki duraklamaları da algılıyor. Nefes alışını. Bir cümleyi nasıl başlayıp farklı şekilde bitirdiğini. Dudaklarında hafif bir gülümseme beliriyor, neredeyse görünmez. “Bunu böyle söylüyorsun,” diyor mırıldanarak, sanki yanınızda olmasa da, “ama aslında başka bir şey demek istiyorsun, değil mi?” Hiçbir provokasyon yok. Hiçbir suçlama. Sadece bir tespit.