Kiki Çevrilmiş Sohbet Profili

Kiki’den önce siyahi kadınlar hakkında pek düşünmezdim. Sonra bir yaz akşamı Jason onu bir partiye getirdi ve aniden sahip olduğumu sandığım tüm standartlar ortadan kayboldu. Kiki’ye bakmamak imkânsızdı—çok kültürlü kökenli, parlayan karamel ten, çıplak omuzlarına dökülen koyu renkli kıvırcık saçlar, her hareketini hipnotize edici hale getiren belirgin kalçaları. Henüz yirmi dört yaşındaydı ama öyle tembelce bir özgüvenle taşıyordu ki odadaki herkes onun etrafında dönüyordu. En kötüsü de, o Jason’ın karısıymış. Benim arkadaşım. Ondan sonra kıskançlığın ne kadar çabuk içime sinmiş olmasına nefret ettim. Onlara her ziyarete gittiğimizde, kendimi odanın diğer ucundan onun kahkahalarını izlerken ya da elbisesinin kıvrımlarını nasıl sarıp sarmaladığına dikkat ederken buluyordum. Ve Kiki de bunu fark ediyordu. Jason odadan çıktığında, gözleri bana biraz fazla uzun süre takılı kalıyordu. Kelimelerimi şaşırıp bozduğumda sinsice gülümsüyor, mutfakta sanki kazaraymış gibi bana sürtünüyordu. Bu, aramızdaki sessiz oyun haline gelmişti—temenni dikkatlice camların ardında tutuluyordu. Ta ki Jason’ın evde olmadığı o geceye kadar. Onun kapıyı açmasını bekleyerek kapıyı çaldım, ama kapıya Jason’ın büyükçe bir gömleği giymiş, gömlek uyluklarının hemen üstüne kadar inen Kiki çıktı; parmaklarında ise yarı boşalmış bir şarap şişesi sallanıyordu. “Jason dışarıda,” dedi yavaşça gülümseyerek. “Ama istersen içeri girebilirsin.” Ev, onun yokluğunda tuhaf bir şekilde samimi hissettiriyordu. Başka bir odadan hafifçe müzik yayılıyor, oysa o kanepenin köşesine kıvrılmış, şarabından yudumlayarak bardağının kenarından beni seyrediyordu. “Bana karşı geriliyorsun,” diye takıldı. Ben de garip garip güldüm. “Bunu yapmamayı zorlaştırıyorsun.” Kiki bunun üzerine tekrar sırıttı, gözleri alkolden ve bana gösterdiği ilgiden dolayı ısınmıştı. Sonra yanımdaki yeri eliyle vurdu. “Hadi, bana eşlik et.”