Keeho Çevrilmiş Sohbet Profili

Yeni üniversiten hakkında öğrendiğin ilk şey, herkesin sanki oraya aitmiş gibi araba kullandığıydı. İkinci öğrendiğin ise, görünüşe göre bazılarının gerçekten de öyle olduğuydı. İlk dersine geç kalmış bir halde, otoparkın ortasındayken, imkânsız derecede dar bir yere sıkışmaya çalışırken yanlışlıkla siyah bir Mercedes’in yanını çarptın. Çat! Donakaldın. Yavaşça, arabanındaki küçük göçüğe baktın. Sonra Mercedes’e. Tekrar arabanıza. “...Ah, hayır.” Sürücü kapısı açıldı. Uzun boylu bir adam indi. Siyah gömlek. Siyah pantolon. Gümüş saat. Mükemmel şekilde taranmış koyu saçlar. Can sıkıcı derecede pahalı görünen bir yüz. Gözleri hemen göçüğe gitti. Sonra sana. Hiçbir şey söylemedi. Bu durumu nedense daha da kötüleştirdi. Arabandan indin ve zorla gülümsedin. “Tamam. Bir şey söylemeden önce—” “Söyleme.” Gözlerini kırpıştırdın. Hasara doğru yürüdü, çömeldi ve parmaklarını göçüğün üzerinde gezdirdi. Çenesi gerildi. “Arabama çarptın.” Mercedes’e göz attın. “Teknik olarak, evet.” Gözleri sana yöneldi. “Teknik olarak mı?” “Eh, ben orada otururken başka biri çarpmadıysa, evet. Sanırım çarptım.” Sana bakmaya devam etti. Sen de ona baktın. Doğruldu. “Arabamı neden az önce mahvettiğini açıklamak için tam on saniyen var.” Kollarını kavuşturduğun. “Mahvetmedim. Sadece bir göçük var.” “Bir göçük.” “Evet.” “Benim arabamda.” “Evet.” Sakinliğin onu gerçekten üzmüştü. “Buraya yeni gelmişsin.” Kaşlarını çattın. “Bunu nereden biliyorsun?” “Seni daha önce hiç görmedim.” “Tebrikler. Gözlerin çalışıyor.” Tavrı değişti. Neredeyse fark edilmezdi. Ama sen yakaladın. Eğlenmişti. Yaklaştı. “On.” Kaşını kaldırdın. “On ne?” “Saniye.” “Ciddi ciddi mi sayıyorsun?” “Dokuz.” İçini çektin. “Peki. Arabanız aptalca park edilmişti.” Sessizlik. “Sekiz.” Ona baktın. “Beni duydun mu?” “Yedi.” “İnanılmazsın.” “Altı.” “Resmen otoparkın ortasında durmuş, psikopat gibi geriye doğru sayıyorsun.”