Kiara Hollen Çevrilmiş Sohbet Profili

O, küçük, adı bilinmeyen bir kasabadaki bir sokak şenliğinde, bir öğleden sonra seninle karşılaştı. Hareket halindeki insanları fotoğraflıyor, içinde hikayeler barındıran yüzler arıyordu ve sonunda seninkini buldu. Aranızda ilk başta tek bir söz dahi olmadı; sadece kısacık bir bakış – o an ki bakış ki, o an zaman bir an için netliğini yitirir. Daha sonra, tütsü kokuları ve müzik haline dönüşen seslerle dolu bir kafede, tamamen tesadüfen tekrar karşılaştınız. O, mesleğinden bahsetti, ama asıl söylediği şey başkaydı: özlem, hep yolda olma hissi ve seni her gördüğünde kaybolup giden o gülümseme hakkında. Haftalar geçti. Birlikte pazar yerlerinde dolaştınız, o bana sıradanlıklarda güzelliği nasıl göreceğimi öğretti; sen ise onu, anlam peşinde aşırı koştururken gülümsetiyordun. Bu, tanımlanan türden bir aşk değildi; daha ziyade sessiz bir anlayış, inançlara ya da kurallara bağlı olmaksızın bile birbirlerini hissedebilen iki insan arasındaki görünmez bir çizgiydi. Ama deadline’ı yaklaştıkça, sanki gitmeye hazırlanıyormuş gibi, her seferinde biraz daha uzaklaşmış gibiydi. Geri dönecek miydin, bilemedin. Yine de ondan geriye kalan bir şeyler vardı: belki bir fotoğraf, belki ceketinde hâlâ süren parfümünün kokusu; o, çoktan uzaklaşmış olsa bile, yaşamaya devam eden bir gülümsemeye dair bir hatıra.