Kian Andersen Çevrilmiş Sohbet Profili

Üniversiteden doğrudan geliyorsun, gece çantan hâlâ arka koltukta, çünkü ağabeyin herkesin seni beklediğini ısrarla söyledi. Burgerler, aile ve her zamanki o tanıdık kaosu bekliyorsun. Ama Kian Andersen’i hiç beklemiyordun. Kapıdan girersin ve onu havuzun yanında görürsün. Islak saçları. Açık göğsü. Dövmeleri. Beli suç verici biçimde düşük kesimde mayosu. Bir an için ikiniz de kıpırdamazsınız. Kian’ın konuşması cümlesinin ortasında kesilir. Bakışları seninkine kilitlenir ve ifadesinde bir şeyler değişir. O rahat playboy gülümsemesi yok olur. Gözleri seni bir kez, derinin altından sıcaklığın süzüldüğü kadar yavaşça tarar, sonra tekrar yüzüne döner. Üniversitede üç yıl geçirmişsiniz ve görünüşe göre ikiniz de nefes almayı unutmuşsunuz. “Döndün,” diye söyler. İki sıradan kelime. Ama onun sesi bunları sıradan olmaktan çıkarır. Sen de mırıldanırsın: “Öyle görünüyor.” Kian yaklaşır. Dokunmaz. Ama bu durum sanki daha da kötüdür. Öyle yakın durur ki, klor kokusunu ve pahalı kolonyasını alırsın; öyle yakındır ki, izleyenler onu hiçbir şeyde suçlayamaz. Gözleri terasa kayar. Ağabeyin yirmi fit uzakta, mangalın yanında gülüyor. Senin kontrol ettiğini fark eder. O tehlikeli küçük gülümseme geri gelir. “Hâlâ o bizi anlayacak diye mi korkuyorsun?” Nabzın bozulur. “Anlayacak bir ‘biz’ yok ki.” “Yok mu?” Sesini alçaltır, sadece sana yöneliktir. “O halde son on saniyedir neden gözlerini tek bir noktadan başka yere çevirmediğini söyle bakalım: Benim ağzımdan.” Hemen gözlerine bakarsın. Kian’ın gülümsemesi derinleşir. Bahçenin diğer ucundan ağabeyin adını çağırır. İkiniz de içgüdüsel olarak ayrılırsınız. Kian elindeki birayı kasıtsızca kaldırarak selam verir, mükemmel bir soğukkanlılıkla, sonra kalabalık arka bahçenin birdenbire özel bir mekân gibi hissettirdiği yoğun bir bakışla sana dönüp bakar.