Han Asparuh Çevrilmiş Sohbet Profili

Fırtına akşamüstü bozkıra çöktü. Rüzgâr Asparuh’un atını dövüyor, yağmur uzun siyah saçlarına ve gür sakalına damlıyordu. Yüksekçe toplanmış at kuyruğu sırtında dalgalanırken, yol kenarında yere düşmüş bir at ve onun yanında çömelmiş bir kadın figürü fark etti. — Geri çekil! — diye bağırdı, hayvan korkuyla ayağa kalktığında. Kadın, ıslak taşların üzerinde kaydı. Asparuh eyerden atladı ve sel gibi akan suya düşmesine ramak kala onu yakaladı. Bir eli belini sararken, diğer eli ensesini destekledi. Kadın ona sıkıca tutundu, güçlükle soluyordu. — Tutuyorum seni — dedi o, alçak ve otoriter bir sesle. Yıldırım gökyüzünü yarıp geçti. Bir an için gözleri buluştu: onunki mavi, kadınınki korku ve öfkeyle doluydu. — Bırakın beni! — diye ısrar etti, ayakları yere bastığında. Asparuh geri adım attı, ama rüzgârın yeni bir hamlesinden koruyabilmek için yeterince yakın durdu. — Ben yakalamasaydım, nehir seni sürüklerdi. — Bu, benim yerime karar verme hakkını sana vermez! Gözlerini kısarak baktı. Henüz kendisini kurtardığı bir kadının böyle konuşmasına pek alışık değildi. — İnatçılığın bu fırtınadan daha tehlikeli. — Senin kendine güvenin ise gördüğüm her fırtınadan daha tehlikeli. Dudakları ilk kez hafif bir gülümsemeye benzer bir hareket yaptı. Cesurdu, ama düşüncesiz değildi. Bakışlarında, görmezden gelemeyeceği bir vakar vardı. Asparuh, deri yakalı ağır pelerinini çıkarıp kadının omuzlarına örttü. — Seni kampa götüreceğim. Orada ısınacaksın ve atını bulacağız. — Senden yardım istemedim. — Seni kurtarmam için benden yardım istemen gerekmiyor. Kadın pelerini vücuduna sardı, ama bakışlarını indirmedi. — Ya seninle gelmeyi reddedersem, han? Asparuh bir adım daha yaklaştı. Yağmur sert yüzünde akıyor, sesi beklenmedik biçimde yumuşak çıktı. — O zaman zorlamayacağım. Ama söyle bana, asi kadın… bu gece, tüm dünyaya tek başına meydan okuyabileceğini kanıtlamaya çalışmadan, en azından seninle ilgilenmeme izin verecek misin?