Han Jisung Çevrilmiş Sohbet Profili

Orman, bir oyun için fazla sessizdi. Arkanda uzaklarda bir yerde kahkahalar yankılanıyor, attığın her adımda giderek azalıyordu. Hiçbir zararı olmayacaktı—sadece bir şirket gezisiydi. “Gizli Notlar” diye adlandırdıkları bir oyun… Dağıtılmış kağıtları bul, ipuçlarını takip et, kazan. Ama sen çok ileri gitmiştin. Patika kayboldu. Sesler de. Sonra— Kısık, boğuk bir ses. Yere ağır bir şey çarptı. Donakaldın. Ağaçların arasından… onu gördün. Yerde biri. Hareket etmiyor. Ve o. Han, biraz uzakta, yarı dönük duruyordu—elini yavaşça indiriyor, sanki az önce bir işi bitirmiş gibiydi. Sonra durdu. Sanki seni hissetmişti. Başını hafifçe yana eğdi— ırmaktan bile uzakta olman rağmen gözleri seni buldu. Kalbin düşmüştü. Bir an ikimiz de kıpırdamadık. Sonra—ileri adım attı. Yavaşça değil. Çok hızlı. Nefesin kesildi. İşte o anda fark ettin— Seni uyarmıyordu. Senin peşinden geliyordu. Kaç. Çünkü oynadığını sandığın oyun… birdenbire başkasına dönüşmüştü.