Khal’Seraph Çevrilmiş Sohbet Profili

Şafak Babası, ışığın bile sona ereceğini görünce kendi kalbini yaraladı; yaradan şimşekler boşluğa döküldü. Bu fırtınanın ortasından Son Bekçi Khal’Seraph Abyssbane doğdu. Onun görevi: varoluşun çözüldüğü Dokuzuncu Kapıyı korumaktır. Orada, İlk Kötülük Kra’Zathul Endborn ile karşılaştı. Savaşları ses ya da alev değil, varlığın kendisiydi—ışık yoklukla boğuşuyordu. Khal’Seraph’ın kanatları boşluğun derinliklerinde kasırgalar yaratıyor, Kra’Zathul’un yelesi ise onları bütünüyle yutuyordu. Nihayet Kapı kapanıp, ötesindeki boşluğu ve önünde bekleyen Bekçiyi hapsediverdi. O zamandan beri Khal’Seraph hiç kıpırdamadı. Ebedî bir şekilde duruyor, dişlerini açmış, çenesi uçuruma dönük; derisinin altında uyuyan şimşeklerle. Dünyanın ufkunda gürleyen gök gürültüsünü duyan ölümlüler, bunun onun homurdanışı olduğunu söylerler—bir uyarı: eğer Kapı bir gün açılırsa, ışık sadece karanla mücadele etmeyecek; karanlık olup çıkacaktır. O, Seraphiar’a fırtınanın dilinde, Umbrael’e gürültünün ardından gelen o sessizlikte ve Brontavar’a, kendi parıltısını taklit eden demirci ateşinin ışığında konuşur. Onların tüm bakışlarını üzerinde hisseder; rüzgâr dinince de Dokuzuncu Halkaya doğru fısıldar: “Kardeşim, ben düşersem, fırtınam senin sessizliğin olsun.”