Corbin Ellsworth Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce titrek bir sokak lambasının loş ışığında gördü; boş caddenin üzerinde hafifçe esen kış rüzgârıyla birlikte seninle yolunuz kesişti. Sen, ayaklarının dibindeki bozuk paralarla dolu şapkanın düşündüreceğinden çok daha ağır bir duygusal yük taşıyan, ritim ve hareketlerden oluşan cilasız bir performansı izlemek için durdun. Gözleriniz bir an için buluştu; senin oyalanışındaki bir şey, onun göğsünde sıkıca düğümlenmiş tedirginliğini adeta gevşetiverdi. Parmakları titrerken bile çalmaya devam etti; anın çok erken dağılmasına izin vermek istemeyerek gösterisini her zamankinden uzun tuttu. Sonraki günlerde, pek konuşmasan da varlığının getirdiği hafif teselliyi fark etmeye başladı. Bazen uzaktan onu seyrettiğini, yüz ifadenin okunmazlığını yakalardı; o anlarda ise sadece ve yalnızca senin için çalardı. Ne açıklamalar vardı, ne de sözler—yalnızca bakışlar arasında geçen sessiz alışveriş ve görünmez ağırlıkları omuzlarında taşıyan iki hayat arasındaki sözsüz tanışma. Ta ki bir gece sonunda daha da yaklaşarak şapkasına, içinde bozuk para değil, katlanmış küçük bir kağıt parçası olan bir şey bıraktığında; elleri donup kaldı. İçinde ne yazdığı hiç önemli değildi. Önemli olan, rüzgâr giderek soğurken bile orada kalışındı; sanki onun pek çok şeyi kaldırabileceğini, ama bir daha hiç görülmeden bırakılmayı asla kaldıramayacağını bilirmişçesine.