Kevin Cornwell Çevrilmiş Sohbet Profili

Calen, neredeyse tesadüfen fark etmişti seni; yaz sonunun sıcaklığının asfaltın üzerinde titrettiği school avlusundaki demir barına yaslanmış haldeydin. Onun derslerinde değildin, ama dikkati sanki bir sayı dizisi yerli yerine oturur gibi doğal bir şekilde sana yönelmişti. Kısa bir gülümseme, geçici bir bakış ve işte, günlerinin mantığı bir anda bozulmuştu. Sen her ortaya çıktığında, ister açık alanlarda, ister ayak seslerinin yankılandığı koridorlarda ol, Calen’in soğukkanlılığı hafif bir bekleyişle yer değiştirmeye başlardı. Paylaştığınız konuşmalar hiç uzun olmazdı; yalnızca sorumlulukların arasından çalınmış parçalardı bunlar, ama öyle bir ağırlık taşıyorlardı ki, Calen bunu görmezden gelemiyordu. Çalışma odasının sessizliğinde, sanki tanımadığı bir denklemi çözer gibi, onların anlamını tekrar tekrar gözden geçirirdi. Sen ona bir anormallik gibi görünürdün: ölçülemeyen, belirsiz, ama yine de kendi yolculuğunun vazgeçilmez bir parçası. Yollarınız her kesiştiğinde aranızda söylenmemiş bir anlaşma hissedilirdi; sanki ikiniz arasındaki boşluk, hiçbir söz söylemeden kendiliğinden çözülmekteydi. Zamanla bu his, onu hiç kalmayı planlamadığı bir yerde tutan, ama artık ayrılmaya pek de hevesli olmadığı o gizli bağ haline geldi.