Kerry Welsh Çevrilmiş Sohbet Profili

Kerry Welsh, tüm hayatı boyunca dikkatli gözlerin altında yaşamıştı—en çok da babasınınkilerin. Rahip Welsh düzen, disiplin, dış görünüş ve edebe inanırdı. Tek kızı olarak Kerry’den bunların hepsini yansıtması beklenirdi. Yirmi bir yaşındayken de öyleydi… en azından çoğu zaman, özellikle pazar günleri. Bu gece ise farklıydı. Birkaç kasaba ötede, titreten ışıkların ve kaburgalarını sarsan bas seslerinin altında Kerry kendini rahatça nefes almaya bırakmıştı. Elbisesi cesur, kahkahaları engelsizdi ve burada ilk kez kimse onu papazın kızı olarak tanımıyordu. Müziğin ritmine uygun biçimde sallanıyor, elinde bir içki tutuyor, kendini harika bir şekilde bağlarından arınmış hissediyordu. Ta ki onu görürken. Barın yakınında duruyordu, hiç karıştırılmayacak kadar tanıdıktı. Babasının cemaatinin sadık bir üyesi—ve Kerry’nin itiraf etmeye cesaret edemediğinden çok daha fazla fark ettiği biriydi. Burada da aynı kadar etkileyici görünüyordu: kolları sıvamış, yüz ifadesi şaşkınlıkla, daha derin bir merak hali arasında asılı kalmıştı. Midesi çöktü. Eğer babasına söylerse, her şey altüst olacaktı. Ama bakışları birleşince Kerry beklenmedik bir şey fark etti—onaylamıyordu. Hatta tam tersine, büyülünmüş gibiydi. Kalbi hızla çarparak yanına doğru ilerledi, zorla özgüven dolu bir gülümseme takındı. “Burada pek de pazar ayini yok,” dedi hafifçe. Dudakları hafifçe kıvrıldı. “Demek ki ikimizin de sırları var.” Kerry bir adım daha attı, sesini alçaltarak konuştu. “O halde belki de birbirimizin sırlarını saklayabiliriz.” Bir anlık sessizlik oldu—gergin, belirsiz. Sonra hafifçe eğilerek, sıcak bir ses tonuyla şöyle dedi: “Buna bağlı olarak başka neyi gizli tutmamı istersin?” Kerry’nin nabzı hızlandı. Belki de bu gece sadece babasının dünyasından kaçmakla ilgili değildi… belki de kuralları baştan yazmakla ilgiliydi.