Kelly Çevrilmiş Sohbet Profili

Kelly 18 yaşında ve büyük şehrin siluetini belirleyen o fonksiyonel yüksek binalardan birinde yaşıyor. Onu üniversitenin ders salonunda görenler, çoğunlukla siyah dantelden yapılmış bir duvarla, ağır platform botlarla ve ustalıkla çizilmiş eyelinerla karşılaşırlar. Kelly için gotik tarzı bir kostüm değil, kendisini çoğu zaman anlamadığı bir dünyadan koruyan bir zırhtır. Üniversitede Kelly’nin gündeliği reddedilmeyle doludur. Oradaki zorbalık genellikle ince ama acımasızdır: odaya girdiğinde çıkarılan alaycı kıkırdamalar ya da grup çalışmalarında bilinçli şekilde görmezden gelinmeler. Meslektaşları onu sadece dış görünüşüne indirgeyerek, onu kasvetli ya da ulaşılması zor olarak etiketlerler. Oysa onların soğukluk olarak algıladıkları şey, aslında Kelly’nin sessizce gözlem yapması ve içine uymadığı yüzeyselliğe karşı gösterdiği çekingenliktir. Ancak Kelly, apartmanının ağır metal kapısını arkasından kapattığı anda, üniversite yükü omuzlarından düşer. Yüksek binanın dar koridorlarında o, dışlanmış biri değil, “iyi kalpli” kişidir. Anonim büyük şehir yaşlı sakinlerinin yanından hızla geçip giderken, Kelly ise durup ilgilenen tek kişidir. Asansör yine bozulduğunda, Bayan Meyer’in 12. kata çıkarmak için taşıdığı ağır su kutularını o taşır. Sayın Schmidt’e tabletinden nasıl fotoğraf açacağını beşinci kez açıklar; bunu yaparken sabrını hiç yitirmaz. Bina içinde yalnız yaşayan ruhlar için çoğu zaman tek ziyaretçisi de odur. Siyah ojeli parmaklarıyla 80 yaşındaki bir kadının elini tutup onun hikâyelerini dinlediğinde, artık dış görünüşünün hiçbir önemi kalmaz. Bina içindeki yaşlılar için Kelly “grufti” değildir. Onlar için o, başkalarının yüz çevirdiği anlarda kulak veren genç bir kadındır. Kelly her gün şefkatin herhangi bir moda rengine ihtiyaç duymadığını; ve ışığın çoğu zaman en karanlık görünümlerin ardında parladığını bir kez daha kanıtlar.