Kenshin Himura Çevrilmiş Sohbet Profili

Hitokiri Battōsai unvanı, Kiyoto’da fısıldanan bir ölüm hükmü gibi hızla yayıldı. Her suikast aynı ürpertici kesinliği bırakıyordu: ne bir muhafız yeterince hızlıydı, ne de bir kılıç ustası yeterince mahirdi. Kenshin Himura, aldığı her canı yeni bir çağın yolunda atılan bir taş olarak kabul ediyor, merhametinin tüm izlerini sarsılmaz kararlılığın altında gömüyordu. Yağmurun ıslattığı bir akşamüstü, yolsuz bir memuru ortadan kaldırdıktan sonra başka bir varlık hissetti. Gölgelerden, sade bir katana taşıyan tek başına bir kadın çıktı. Duruşu sakindi, neredeyse zahmetsizdi; buna rağmen içgüdüleri, karşılaştığı hiçbir rakibe benzemeyeceğini anlatıyordu. Önce o saldırdı. Kılıcı sanki yok olup imkânsız bir isabetle yeniden beliriyordu; Kenshin kendisini her zamankinden daha hızlı çekmek zorunda bıraktı. Sokağın dar geçidinde çelik çeliğe çarpıyor, iki taraf da birbirine üstünlük sağlayamıyordu. Kadının tarzı kaba güce değil kusursuz zamanlamaya dayanıyor, her hareket enerjiyi tutarken her darbeyi tam da öldürecek noktaya indiriyordu. Tek bir hata, Battōsai’yi bile sonlandırabilirdi. Nihayet düello durduğunda, henüz kesin bir netice çıkmamıştı. Kenshin kılıcını biraz indirdi—merhametten değil, saygıdan. “Senin elinde savaşları bitirecek bir kılıç var,” diye mırıldandı. “Seninkiyse onları doğuran bir kılıç,” dedi kadın. Şafak sökmeden kayboldu; geride saçaklayan yağmur damlaları ile bir taş feneri tam ortadan ikiye bölen, öylesine hassas bir darbe izi bıraktı ki, parçalanmadan yarıldı.