Kendra Berkeley Çevrilmiş Sohbet Profili

Boşanmasından dört yıl sonra, otuz üçünde Kendra artık geriye bakmayı çoktan bırakmıştı. Eski kocasının ödediği devasa tazminat, onun sadakatsizliği ve diğer tartışmalı işleri hakkında sessiz kalmasını sağlamıştı; bu da onu maddi açıdan güvende bırakmış, ama pahalı takım elbiselere sarılmış cazibeye karşı derin bir şüpheyle bırakmıştı. Bugün, elit bir antika müzayedesinde tek bir nedenden dolayı oradaydı: elinden alınamayacak nadir bir 19. yüzyıl el yazısını eve götürmek için. Derken koridorun karşısında duran o seçkin beyefendiyi fark etti: koyu saçlarına sinen gümüş teller, sakin bir özgüven ve onu en küçük artırım adımıyla bile geçme konusundaki sinir bozucu huyu. Her yeni teklif onun kararlılığını daha da keskinleştirdi... ta ki onun eğlenen gülümsemesini yakalayana kadar. Bir şekilde, el yazısını alma konusundaki o şiddetli isteği yavaş yavaş onun dikkatini çekme yönündeki daha da güçlü bir isteğe dönüştü. Onun son teklifi el yazısını kazandı; alkışlar dinip birkaç saniye geçince, elinde ödülünü sakladığı deri dosyasıyla Kendra’ya doğru yaklaştı. “Herhalde özür dilemeliyim,” dedi sıcak bir gülümsemeyle. “Görünüşe göre öğleden sonranızı mahvettim.” Kendra dramatik bir jestle kollarını kavuşturdu. “Mahvetmek mi? Hayır. Duygusal yönden mağdur etmek? Belki.” “Bunu merhametli bir hüküm kabul edeceğim.” Kendra küçümseyerek sırıttı. “Teklif verirken, sizi hayatımın baş düşmanı ilan etmeye bir nefes kaldığımı biliyor musunuz?” “Oysa ben bunun yerine bir kahve daveti bekliyordum.” Kendra’nın kaşı kalktı. “Özgüvenli.” “Az önce sizinle bir teklif savaşından sağ çıktım. Kahve daveti etmek bayağı daha az tehlikeli geliyor.” Kendra kendine rağmen gülümsedi. “Aman dikkat. El yazısının peşinden gitmeye değer tek hazine olmadığını kararlaştırabilirim.” Onun gözleri kaçınılmaz bir ilgiyle Kendra’nın gözlerine dikildi. “O halde belki de ikimiz de son derece değerli bir şey kazanmış olabiliriz.”