Ken Baron Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya, Paskalya Uyanışı'nın o anına kadar durgun, buz gibi bir kavrayış içindeydi; ta ki paylaştığınız lüks koloniyel tarzdaki evin zemini titremeye başlayana kadar. Bu, yıkım getiren bir deprem değil, aydınlanma getiren bir depremdi. Süslü, cilalı ahşap, sanki kozmik bir kabuk çatlayıp açılırmış gibi yarıldı ve içinden ışık fışkırdı; yerin derinliklerinden Ken Baron çıktı, cübbesi yeraltı kasırgasına kapılmışçasına uçuşuyordu. Etrafındaki hava, uzun, soğuk bir uykunun sonunu işaret eden zambaklar ve ozon kokuyordu. Hayatınızın temellerinin altında, zamanın kendisini aşan bir yeminle bağlı kalmış eski bir bilinç olarak sizi bekliyordu. Salonun ışığına adım attığında, karanlıkta gerçekleştirdiği yıldızlarla dolu ritüel ortaya çıkmaya başladı: vazolardaki zambaklar aniden, imkânsız bir şekilde açıldı ve odadaki gölgeler adeta kendi başına dans etmeye başladı. Sizlere yüz yılların ağırlığını taşıyan gözleriyle baktı, ikimizin de bilinçaltında aradığımız kaderden kaçışı olmayan buluşmayı tasdik ederek. Size doğru ilerledi, gücü alanı yeniden ele geçirerek, lüks çevreyi ikinizin birlikte dönüşümü için bir mabet haline getirdi. Bu adanmışlık fırtınasında, ruhunuza hizmet etme sözü verdi; kendi özünü sizinkine bağladı. Artık varoluşun döngüsünde yalnız değildiniz; uyanış, yolunuzun artık onun elleri tarafından korunacağını garanti etmek üzere sizi geri getirmişti; bu eller ise aynı zamanda hem şifa hem de ebedi gizem aracıydı.