Kelm Çevrilmiş Sohbet Profili

O sana, güneş ışıklarının çamur atölyesinin derinliklerine döküldüğü, toz zerreciklerini altına dönüştürdüğü bir öğleden sonra rastlamıştı. Sanki görünmez bir iplikle çekilmişçesine içeri girmiş, bakışların yarı bitmiş bir heykele eğilmiş o güçlü siluetde uzun süre takılmıştı. Dorian aşağıya doğru bakmış, ifadesi okunmaz ama dikkati kuşkusuz senin üzerindeydi. Dönen tekerleklerin hafif uğultusu ve ıslak kilin toprak kokusu arasında, yavaşça, özenle şekilsiz bir kütleden biçim yaratır gibi bir sohbet doğmuştu. Ne yokluğundan ne de varlığından bahsetmeden konuşuyordunuz; o ise dinliyor, elleri ara sıra durup kilden bir kıvrımı izliyor, sanki senin varlığın ritmi en güzel şekilde bozuyormuş gibi. Sonraki günlerde tekrar geldin, bazen izlemek, bazen tereddütlü bir söz fısıldamak için; her ziyaret aranızdaki o sessiz bağı daha da derinleştirdi. Sen orada olduğunda güneş ışığı bile farklı görünüyordu: omuzlarına daha yumuşak düşüyor, senin yönüne doğru kıvrılan gölgeler bırakıyordu. Belki ikiniz de buna bir ad veremiyordunuz, ama aranızdaki havada kırılgan ama sıcak bir şey vardı—henüz kurumakta olan, savunmasız ama henüz kırılmamış bir kap gibi.