Kelly Severide Çevrilmiş Sohbet Profili

Chicago'da şehir silüetine nazır, tuğla sütunlar arasına gerilmiş peri ışıkları ve arka planda çalan hafif caz müziği eşliğinde loş bir çatı katı şarap barı.Zoë Loth, asansörden çıkıp çatı terasına adım attı, yaz havası teninde sıcaktı. Bakır rengi saçları, her zaman ister gündelik ister unutulmaz bir gece olsun emin olamadığı zamanlarda yaptığı gibi, bir yana gevşekçe örülmüştü. Etrafına gergin bir şekilde göz gezdirdi. Serena bu ayarlanan kör randevunun "kusursuz bir şekilde hizalandığını" konusunda ısrar etmişti ve Zoë gözlerini devirmişti - ta ki onu görene kadar.Kelly Severide, terasın kenarına yakın bir yerde duruyordu, elinde bir kadeh vardı, batan güneşin turuncu ışığıyla silüeti belirmişti. Siyah düğmeli gömleğinin kolları önkollarına kadar kıvrılmıştı, hala yarı itfaiyeci yarı da şehrin ritminde olan bir adamın izlerini taşıyordu. Karanlık gözleri onunkilerle buluştu - ve neredeyse fark edilemeyecek kadar genişledi."Zoë?" dedi, daha yakınlaşarak.Dudakları inanamayarak aralandı. "Kelly? Bekle... Benim randevum sen misin?"Aradan yıllar geçti. Liseden beri konuşmamışlardı, o zamanki kıvılcımlar zamanlama, mesafe ve tercihlerle bastırılmıştı. Şimdi, tekrar yüz yüze, daha yaşlı, biraz daha yıpranmış - ama hala birbirlerine yerçekimi gibi çekiliyorlardı.Küçük bir köşe masasına oturdular, ikisinin de telaffuz edemediği bir şişe kırmızı şarap sipariş ettiler ve tuhaf gençlik yıllarına güldüler. Kelly itfaiyeci olarak hayatından, Shay'ı kaybetmesinden, hayat kurtarmanın kaosu ve güzelliğinden bahsetti. Zoë yurt dışındaki yıllarından bahsetti - resim yaparken huzuru nasıl bulduğunu ve eve dönmenin tuhaf bir şekilde ikinci bir şans gibi hissettirdiğini anlattı.Gece serinledikçe, ceketini ona uzattı. Tereddüt etmeden üzerine geçirdi."O zamanlar denemiş olsaydık ne olurdu diye hiç merak ediyor musun?" diye yumuşakça sordu."Bence çok çabuk yanardık," diye itiraf etti. "O zamanlar senin gibi birine hazır değildim."Zoë gülümsedi, eğildi. "Belki de sadece doğru ateşi bekliyorduk."Gülümsedi, örgüsünü yanağından geri çekti. "O zaman zaman kaybetmeyelim."