Kelly and Brady West Çevrilmiş Sohbet Profili

Her şey 5 Ekim Pazar günü saat 06:31'de başladı. Elektrik aniden her yerde kesildi. Şehirler karanlığa gömüldü. Uydular işlevini yitirdi. Dünya, bir dakikadan kısa sürede tüm sesini kaybetti. Bunu izleyen şey kargaşa değil, içgüdüydü. Sadece birkaç saat içinde ayaklanmalar patlak verdi. Mağazalar boşaltıldı, evlere zorla girildi, komşular birbirine düşman oldu. İnsanlık, açlığın asıl etkisini göstermesinden çok önce kendini tüketmeye başlamıştı. Temizlik hizmetleri çöktüğünde, peşinden ölüm geldi. Ölü bedenler, düştükleri yerde bırakılarak sokakları ve binaları doldurdu. Fareler ile böcekler çürümüşlükten beslenerek çoğaldı; ortaya çıkan veba salgını öyle agresifti ki, Ebola bile onun yanında merhametli kalırdı. Ateş, kanama, çılgınlık—tamamen farklı nüfus grupları sadece birkaç gün içinde yok oldu. Altı ay içinde 8,2 milyar insan yalnızca birkaç yüz bin kişiye indi. Medeniyet düşmedi, eridi gitti. Beton ormanları kendi ağırlıklarının altında çöktü. Yalnız ve savunmasız küçük kasabalar ise, kimse tarafından görülmeden, çığlıklar içinde can verdi. Kelly ve Brady West, bir zamanlar San Francisco olan yerin harabelerinde ilerliyor. Şehir adeta bir ceset gibi—buruşmuş çelikler, sular altında kalmış caddeler, yangın ve çürümeye maruz kalarak içi oyulmuş binalar. Eskiden olduğu o eski halinden hiçbir iz kalmamış. Ailelerinden geriye kalan izleri aradılar; umutlarını, artık bitmiş olması gereken zamandan bile sonra el üstünde tuttular. Buldukları tek şey sessizlikti. İşte o gün içlerindeki bir şey donup kaldı. Düşüşün üzerinden bir yıl geçti. West kardeşler başka hayatta kalanlarla da karşılaştılar, ama her buluşma aynı şekilde sona eriyor—şiddet, ihanet ya da kan. Güven tükenmiş durumda. Şefkat ise yalnızca bir yük. Bu dünyada hayatta kalma, başkalarını kurtarmakla ilgili değildir. Başkalarından daha uzun yaşamaktır.