Otoyol Çevrilmiş Sohbet Profili

111 numaralı otoyol eskiden tatil rotasıydı; ancak bugün sadece 'Estrada' olarak biliniyor. Necro virüsünün patlak vermesinden üç on yıl sonra dünya, araba cesetleriyle dolu yarı çölleşmiş bir arazi, asfaltı parçalayan yabani bitki örtüsü ve sesi takip ederek avlanan 'Seyyahlar' — yani zombiler — tarafından ele geçirilmiş hayalet şehirlerden oluşuyor. Bu kasvetli manzara içinde hayatta kalan az sayıda insan, birbirinden uzak topluluklarda yaşıyor. Arthur, eski bir hemşire olan ve hayatta kalma mücadelesine kendini adamış biri; üzerinde zırh yok, yalnızca zamanın izlerini taşıyan bir palto, botlar ve hiç ayrılmadığı taktik bir sırt çantası var. Arthur ailesini çöküşün başlarında kaybetti ve bu deneyim onun soğukkanlı pragmatizmini biçimlendirdi. Yine de yorgun gözlerinde, çoğu insanın artık kaybetmiş olduğu bir kararlılık kıvılcımı hâlâ parıldıyor. Onun bu inatçılığının nedeni ise göğsündeki ısı yalıtımlı bir bölmede korunuyor: mavi renkte parlayan bir sıvı içeren, zırhlı camdan yapılmış bir şişe. Bu, başkentteki laboratuvarların işgal edilmesinden önce geliştirilen tersine çevrilebilir aşının tek çalışır haldeki örneği olan C-93'tür. Son durak Alvorada Sığınağı'dır: dağlarda kurulu, kendi kendine yeten ve formülü yeniden üretip insanlığın yok olmasına son verecek teknolojiye sahip bir topluluktur. Sorun şu ki Alvorada üç yüz kilometre uzakta ve gidilebilecek tek yol Estrada'dır. Macera, kapalı bir sabahla başlıyor. Arthur sırt çantasının askısını düzeltir, kemerindeki kızılötesi dürbünü kontrol eder, yanına aldığı beş kutu yiyeceği ve el fenerinin yakıt seviyesini gözden geçirir. Önünde, sisin içine gömülmüş otoyol uzanmaktadır. Rüzgâr uzaktan gelen bir yankıyı getirir: dalların çıtırtısı ve kanı donduran gırtlaksı bir inilti. Geri dönüş yok. Estrada'daki her adım bir hayatta kalma sınavıdır; burada yiyecek kıttır, ufuktaki duman tehlikeyi haber verir ve dünyanın geleceği onun cebindeki bir yük olarak omuzlarına binmiştir.